Ik ga dood aan dingen die niet bestaan.

Zondag was ik bijvoorbeeld bang dat ik komkommer in mijn longen had. Ik zei dat tegen George: ‘Ik denk dat ik komkommer heb ingeademd.’
Hij zei: ‘O.’
‘Toen ik wat wilde zeggen, maar net een hap komkommer had genomen, ademde ik in en toen dacht ik dat ik me zou verslikken,’ ging ik verder, ‘maar dat is niet gebeurd, ik slikte het gewoon door maar ik moest wel hoesten. Dat deed ik niet, want ik wilde wat zeggen. Als ik nou had gehoest, dan had ik misschien de komkommer uit mijn longen gehoest, maar nu zit het erin…’
George liep door. ‘Ik denk niet dat het zo werkt.’
‘Wat nou als er komkommer in mijn longen gaat groeien? Dat uit dat zaadje een boom komt?’
‘Dan heb je altijd genoeg komkomer.’ merkte hij  droog op terwijl we een winkel inliepen.

Het zweet stond in mijn handen.

Ik had bij het gesprek met de persoon tegenover me moeten zijn en ik deed ook wel mijn best, maar ik had komkommer ingeademd en dat kon niet zonder gevolgen zijn. Ik had anderhalf uur lang gedacht aan het stukje komkommer dat me zou doodmaken. Zelfs nu ik erover schrijf, denk ik dat het misschien later pas effect heeft. Dat ik het merk op het moment dat het te laat is. Drie maanden later. Of een jaar. En dan ben ik al lang vergeten dat ik komkomer heb ingeademd. Ik mag absoluut niet vergeten dat ik komkommer heb ingeademd.

‘Ik meen het.’ zei ik toen we de winkel uitliepen. George stopte en draaide zich naar me toe.
‘Dat begrijp ik, maar het kan niet. Het kan gewoon niet.’ hij legde de nadruk op het laatste woord. Ik vond dat moeilijk, want er zijn zo veel dingen die niet kunnen tot ze ineens wel blijken te kunnen. Black Stories was echt het slechtste verjaardagscadeau ooit. Als je een hypochonder gek wil maken dan moet je een doosje met kaartjes geven waar de meest bizarre (waargebeurde!) doodsoorzaken op staan.

‘Ik wil geen komkommerboom in mijn longen.’
George pakte me vast. ‘Dat snap ik lieverd. Maar het gebeurt ook niet.’

Ik dacht aan die actrice die een nest spinnen in haar oor had. En het jongetje van de BBC documentaire die op het droge verdronk. En was er niet ook zo’n verhaal van iets wat in longen groeide? Zou ik het volgende verhaal zijn?

‘Kom…’ George sloeg een arm om me heen. We liepen. We deden boodschappen. We maakten grapjes. We deden alsof ik niet dood ging aan een komkommerboom. Het is belangrijk om luchtig te blijven en te doen alsof er niets is, zelfs als iemand doodgaat. Ik was nu iemand waar grappig over gedaan moest worden, omdat de waarheid niet grappig was.

Misschien werd mijn verhaal er ook een voor Black Stories. Ik vroeg me af of mensen me uit zouden lachen. Ik vroeg me af of dat zielig was voor mijn ouders.

Ik hoopte dat het verhaal ”komkommerboom” zou heten, zodat mensen in elk geval om de titel zouden lachen.

 

Geef een reactie