Soms verbaast het me hoe weinig mensen afweten van de wereld die rondom therapie hangt. Neem als voorbeeld een goede vriendin van mij. Ze schoof bij me aan toen ik net aan mijn ”4-uurtje” begon (geen Cup-A-Soup, maar chocolade en thee). Ze haalde zelf een grote fles Ice Tea uit haar tas en begon direct te babbelen. Na een uur of anderhalf kwam ze tot de conclusie dat het inmiddels weer goed met haar ging. Ik knikte een beetje mee.

‘Je kunt jezelf veranderen! Iedereen zei tegen me dat ik eens met iemand moest gaan praten, maar dat zijn mensen die zelf de verantwoordelijkheid niet willen nemen.’ ze schonk nog een glas Ice Tea in. Ik denk dat ik nog nooit iemand heb gezien die binnen anderhalf uur een complete fles Ice Tea kan leegdrinken. Wijn, ja. Ice Tea, nee. En waarom zou je? Ik stelde die vraag niet. Ze begon ondertussen te lachen om haar eigen inzicht. Alsof ze het nog nooit zo had bekeken. ‘Al die mensen die maar op zo’n bank liggen en over zichzelf praten…’
‘Je weet toch wel dat dat alleen in films is hé?’ vroeg ik. Haar gezicht draaide naar mij toe.
‘Echt?’
Ik knikte.
‘Whatever: psychologen zijn overbodig als mensen zelf eens de verantwoordelijkheid nemen.’

Ik vond daar wat van.

Daar ben ik niet trots op, maar ik vond het een van de meest onwetende opmerkingen die ik ooit heb gehoord. En ik ben bevriend met mensen die VVD en PVV stemmen! Hun onwetendheid komt niet eens in de buurt bij die van haar. Terwijl zij met haar stomme fles Ice Tea en haar zelfvoldane glimlach tegenover me zat, had ik de neiging om lege fles te pakken en de rest van de dag tegen haar hoofd aan te laten stuiteren. Doink. Doink.

Maar dat deed ik niet. Ik ademde, schudde mijn hoofd even en nam nog een stukje chocolade. Het laatste stuk liet ik voor haar liggen.

‘O ja?’ zei ik uiteindelijk.
‘Natuurlijk! Waar je mee zit moet je oplossen en dan is alles weer goed.’
‘Werkt het zo simpel?’
‘Ja. Kijk maar naar mij. En je wéét hoe diep ik was gezonken. Mijn huwelijk, de depressies…’

Ik ging rechtop zitten: ‘En wat nou als we een kind van tien jaar als voorbeeld nemen. Een kind dat thuis mishandeld wordt, een alcoholistische moeder heeft en op school door de gymleraar wordt misbruikt.’ 
‘Ja, maar dat gaat nooit gebeuren!’ ze lachte. ‘Niemand heeft zo veel problemen in één.’
‘Ik kan er uit mijn hoofd al twee opnoemen. Ze zijn volwassen nu, maar -‘
Ze hield haar hand op. ‘Drama. Dat is gewoon drama maken.’
‘Voor sommige mensen is het geen spelletje.’ ik merkte op dat ik tijdens het gesprek mijn armen had gekruist. Dat doe ik nooit. ‘Sommige mensen zijn getraumatiseerd, of ze hebben iets anders waar ze niet alleen uit kunnen komen, hoe graag ze dat ook willen.’

Ze haalde haar schouders op. Ik wilde eraan toevoegen dat sommige mensen meer problemen hebben dan een te kleine portemonnee voor al hun briefgeld, of een barstje in hun nieuwe vloer, maar dat deed ik niet. Ik wandel hier nu 27 jaar rond en ik heb nog nooit de oogkleppen van mensen kunnen verwijderen. Daarbij: wie zegt dat ik gelijk heb?

Ik pakte de plastic fles van tafel en liet hem stuiteren op haar hoofd. Doink. Doink. Haar lange haren bleven er statisch aan vast plakken. Ze duwde de fles weg, keek verontwaardigd mijn kant op en bracht haar haar weer in model.
‘Weet je hoe lang ik erover heb gedaan om het zo te krijgen?’

‘Precies.’ zei ik. En ik vrat het laatste stuk chocolade op. 

 

één antwoord

Geef een reactie