George heeft zijn doucheritme verplaatst van ochtend naar avond. Hij krijgt steeds langer haar en blijkbaar zit dat overdag het allerbest, als je de avond ervoor hebt gedoucht. Zijn haar is echt een ding geworden. Hij praat er graag over, vergelijkt zijn haar met dat van andere mannen (”kijk zoiets wil ik”) en hij vraagt mij naar haarproducten.

Ik vind het moeilijk, want ik begrijp niks van haarproducten. Ik gebruik shampoo en dat is dat. Ik ben niet eens in het bezit van een fatsoenlijke kam of borstel. George is wel van de badkamer artikelen: creme enzo, baardolie (echt, dat bestaat), conditioner en natuurlijk een roze scrubhandschoen. Hij heeft rituelen, denk ik. Dat moet haast wel als ik zijn verzameling aan producten bekijk.

Zelf geloof ik niet echt in badkamerartikelen. Mijn favoriete item was altijd mijn badmuts. En omdat George nogal moeite heeft met het ’s avonds douchen, raadde ik hem mijn badmuts aan. Dat klinkt smeriger dan ik het bedoel. Het leek me de perfecte oplossing, zodat hij wel ’s ochtends kan douchen, maar geen nat haar krijgt. Win-win. Toch?

Nou nee.

George keek me aan en trok beiden wenkbrauwen op: ‘Ja daag!’ 
Ik legde hem uit dat het juist een briljant plan was en hij leek er even over na te denken, maar na een tijdje legde hij zijn armen over elkaar: ‘Nee. Echt niet. Dan heb jij weer iets om over te schrijven en iedereen weer lachen dat ik naast een roze handschoen ook een badmuts draag. Zie je het voor je?’

Ja, dat zag ik wel voor me. Ik vond het zelfs een aardig plaatje. Alleen zo’n borstel met lange steel ontbrak nog. Kon ‘ie ook meteen zijn rug schrobben. En daarna natuurlijk aan de smeer met al die cremes die hij heeft verzameld.

Ik liet het beeld op me inwerken terwijl George opstond van tafel. Hij schoof de stoel naar achteren en liep weg: ‘Het gebeurt niet. Echt niet.’

Ik bleef lachend zitten. Het kwaad was al geschied; daarvoor had ik de echte waarheid niet nodig.

 

Geef een reactie