‘Ik wil graag in een woongemeenschap wonen, omdat ik dat wil.’ Dat zei ze. Nog geen seconde nadat ze had verteld dat ze moest huilen om Beauty & the Beast. Ik haalde mijn schouders op: ‘Enge mensen vind ik dat.’

Bij mijn ouders in het dorp heb je aardehuizen. Mensen lopen daar in hun wollen vest rond en praten met elkaar over… de natuur? Kunst? Voeding? Ik weet het niet. Ik heb me niet heel goed in deze mensen verdiept. In de aanloop naar het project, heb ik wel dingen gezien en gehoord. Dat de huizen, omdat de daken uit mos bestaan, ontzettend goed geïsoleerd zijn. En dat de mensen in een gat poepen, zodat ze met die compost weer energie kunnen opwekken.

Je poept energie uit en krijgt het ook weer terug. Dat zijn dingen die zij belangrijk vinden.

Dat vind ik wel prima. Ze storen mij niet, ze zijn goed voor de wereld en ze leven in een woongemeenschap, dus wanneer zien we ze nou? Het is echt niet zo dat je ze in de rij van de Plus tegenkomt. Zou wat zijn! Zit je in je aardehuis met een koelkast vol E-nummers. Het lijkt me niet plausibel. Ik denk dat ze voornamelijk hun eigen groenten en fruit verbouwen, want dat is ook heel erg aards. Ik zag laatst in een tv programma mensen die op een soortgelijke wijze leven in de Ardennen. Die bemestten hun bloemkool met hun ontlasting. Het was ”de beste mest” en ze aten alleen plantaardig, dus het was niet vies.

Dat geloof ik wel, maar als ik de keuze had (en die heb ik gelukkig) dan zou ik geen bloemkool eten waar ik mijn poep overheen heb gesmeerd. Dan doen die mensen in die aardehuizen het nog goed: zij maken opnieuw brandstof van hun ontlasting.

Volgens mij vergt het trouwens aardig wat kracht en energie om hurkend te poepen. Ik heb het nooit geprobeerd, maar ik kan me niet voorstellen dat die mensen een krant meenemen als ze hun momentje van de dag pakken. Alhoewel dat beeld me vrolijk maakt: iemand in een met mos bekleed huis, hurkend boven het gat in de grond met een krant in zijn handen. Heerlijk even ontspannen in het hier en nu.

Ik vraag me ook af of die mensen hele gespierde benen hebben. Dat moet haast wel, want sommige mensen poepen veel.

Mensen in een woongemeenschap fascineren mij best wel, want het zijn ”bepáálde mensen”.

Je zult niet de vrouw die net een nieuwbouwhuis heeft gekocht, plotseling treffen in een woongemeenschap. Mensen die kiezen voor een woongemeenschap, willen contact met mensen. Ze willen over wortels praten of alternatieve geneeswijzen. Dat is in elk geval het beeld dat ik elke keer krijg. Ik ben zo benieuwd of er ook woongemeenschappen zijn met mensen die niet iets kunstigs of natuurknuffeligs in zich hebben. Of iets religieus, ook heel belangrijk. Want anders kun je al richting een sekte gaan en dat is een gemuteerde variant. Levensgevaarlijk, is mijn overtuiging.

Maar welk type woongemeenschap-mens je ook hebt, bij allen lijkt het me onwaarschijnlijk dat ze naar Beauty & The Beast kijken. Het idee dat mijn vriendin zich in zo’n gemeenschap wil storten, spreekt me dus niet aan. Dan kan ze nooit meer een tekenfilm kijken. Of ze wordt zo’n moeder die, als Beauty & The Beast afgelopen is, haar kind voor zich neerzet en een serieus gesprek voert. Dan zal ze zeggen: ‘Marie, zo’n groot kasteel is dan wel mooi, maar die droom kun jij beter laten varen. Je zult nooit genoeg poepen om het daar warm te kunnen houden.’

Nee. Zulke mensen zijn simpelweg niet mijn vrienden.

 

Geef een reactie