Er was eens een meisje van net twaalf jaar. Ze was zo mooi als een prinsesje. Ze zat net een paar maanden op de middelbare school. Op de basisschool was ze het meest slimme, meest lieve en meest mooie kindje van de school. Alles leek haar zo gemakkelijk af te gaan. Haar moeder noemde haar dan ook vaak prinsesje.

Ook op de middelbare school begon alles zoals ze gewend was; er zaten dan wel nieuwe kinderen in haar klas, maar ze was al snel het meest populaire meisje. Niet dat ze dit zelf doorhad. Ze was misschien wel wat naïef en bovenal: ze wist niet beter. Ook door de onbekende juffen en meesters (die je hier docenten noemden) werd ze op handen gedragen.

Tot op een dag alles veranderde…

De grote schurk van dit verhaal is niet één persoon. Het zijn meerdere personen. Voor een opdracht voor school moesten ze een filmpje maken. Dit gebeurde op hun smartphones. Er werden normale, leuke beelden gemaakt voor de opdracht. Echter, eenmaal thuisgekomen bewerkten een aantal jongens uit de klas, grapjassen dat het waren, de beelden van het prinsesje. Ze plakten haar hoofd, die ze vol met pukkels hadden bewerkt op een vreemd dik cartoonlichaam. Een stom trompet muziekje eronder en het filmpje was af.

Het filmpje werd verstuurd via de verschillende apps en het duurde ook niet lang voordat het binnen school viral ging. Een “gewone” dinsdagavond veranderde het leven voor het prinsesje. Het duurde niet lang voordat ze het filmpje zelf onder ogen kreeg.

Ze voelde haar hart in haar keel kloppen.

Haar hersenen zogen als het ware vacuüm. Ze kon niet meer denken en niets meer doen. Ze voelde zich misselijk en verlamd. Wat moest ze doen?! Ze wilde het niet tegen haar ouders zeggen. Ze waren zo trots op haar en dat moest zo blijven en daarbij; ze wilde haar ouders er niet mee opzadelen. Ook wist ze dat ze niemand er op aan kon spreken; waar moest ze beginnen? Iedereen wist het al… Op school de docenten het vertellen? Nee… voor je het wist was dit bij de leerlingen bekend en dan zou ze helemaal het mikpunt van pesterijen worden. Er leek geen mogelijkheid om uit dit probleem te komen.

Uitgeblust van de vele gedachten ging ze verdrietig op haar bed liggen. Ze lag er net twee minuten, toen haar telefoon melding liet horen van een berichtje. Ze wist dat ze niet wilde kijken, maar ze keek toch. Het was één van haar klasgenoten, een jongen: “Yo, prinses, nu ben je geen prinses meer, haha. Ik en Timo hebben dit gedaan omdat jij altijd denkt dat je het beter weet en de leraren jou voortrekken, hard voor je!”

Het prinsesje moest huilen, heel hard huilen. Ze had deze jongens nooit iets aangedaan  en nu deden ze zo gemeen. Ze voelde zich hopeloos en verdrietig.

Ineens kwam haar moeder binnen. Ze keek geschrokken en was aan de telefoon en zei: “Ja, tot straks. Danku.” En moeder hing op.

Moeder kwam bij haar zitten en het prinsesje huilde harder dan ooit en pas toen het huilen minder werd zei haar moeder: “Ik weet wat er gebeurd is, zo ongeveer. Het meeste. Dat was jouw mentor aan de telefoon. Hij las in de groepsapp van de klas het bericht van die ene jongen. Volgens de mentor heeft die jongen het per ongeluk daar verstuurd. Toen de mentor dit in de klassenapp las heeft hij gelijk contact gezocht met ons. Hij gaat het met het zorgteam en de rector van school bespreken en het enige dat wij nu even moeten hebben zijn screenshots en het filmpje… Heb je die nog?” Het prinsesje knikte.

Een dag later was een heftige dag

De politie kwam op school, prinsesje en haar ouders konden aangifte doen tegen de daders die door hun eigen domme acties snel tegen de lamp liepen. Op advies van school werd er aangifte gedaan. Toen er in de klas een gesprek was tussen de verschillende kinderen, de mentor en het zorgteam bleek dat de daders veel meer kinderen hadden lastiggevallen met dit soort vreselijke dingen. Het bewijs tegen de jongens stapelde zich op. Het prinsesje werd door haar klas gezien als degene die het tegen de daders opnam en oogstte enkel lof. De daders werden zwaar gestraft. Zowel op school als door de rechter.

Eind goed al goed. Het prinsesje en haar klas leefden nog lang en gelukkig.

 


 

Waarschuwing:

ook al lijkt het alsof deze feiten overeenkomen met verhalen of meegemaakte situaties uit uw omgeving, verzekeren wij u dat deze afloop voorlopig nog tè vaak een sprookje blijkt. De rest herkent u vast wel; dat klopt, dit is de bittere werkelijkheid. Zolang wij niet allemaal opstaan tegen dit misbruik op Social Media en er naast zwaardere straffen niet meer mogelijkheden tot hulp komen zal deze goede afloop een sprookje blijven. Help ons om het sprookje in onze werkelijkheid te manifesteren.

 

Geef een reactie