Sinds november ben ik gruwelijk bang voor iemand die ik nog nooit heb ontmoet. Maar is die angst wel reëel? En wie ben ik, als mens, wanneer ik me angstig voel voor iemand die ik nooit heb ontmoet? Is dat niet een beetje psychotisch? Of egoïstisch? Of, in het beste geval, krom?

De twijfel over mijn eigen beoordelingsvermogen wordt alsmaar groter. Ik weet dat alles wat ik me herinner voor maar 20% waar is. Ik vind zelfs dat waarheid en óók goed of slecht theoretisch gezien niet bestaan. Mijn idee is dat mensen handelen vanuit het idee dat zij hebben over ”de waarheid” en dat die waarheid ook voor velen de enige waarheid is.

Dat alles bij elkaar opgeteld: wie ben ik dan om stellig te beweren dat Trump wellicht niet de meest handige man is om de president van Amerika te zijn?

Moet ik daar niet een jarenlang onderzoek aan wijden en mijn geest openstellen voor ideeën die, wat mij betreft, onnatuurlijk zijn?

Als de media ons angst inboezemen (en dat doen ze), heb ik dan wel alle informatie op een rij om te vinden dat Trump een boze man is? Een boze narcistische man die schadelijke dingen doet uit eigenbelang? Of alleen maar om te vernietigen? Wie zegt dat het zo is? De grote Nederlandse media laten stuk voor stuk zien dat ik helder denk, maar waar is die andere kant? De andere kant die hem steunt en die inmiddels alleen maar meer frustratie kent, omdat de media zo eenzijdig is.

We krijgen te zien wat we willen zien. En dat geldt niet alleen voor het web. Jouw Facebook overzicht is zo ingesteld dat jouw beeld bevestigd wordt, maar wat dacht je van de overige media?

Opiniestukken in de krant. Graffiti op een muur. Lezen we die en laten we een boodschap doordringen? Of gebeurt dat alleen op het moment dat de visie van een ander ons aanspreekt?

Als ik een ”Trump for President” poster op een muur zie hangen, dan schud ik mijn hoofd. Dan denk ik dat er een groep mensen is die nog moet groeien. En dat is oneerlijk! Want ik doe geen moeite om te luisteren. Iedereen die voor Trump is, ontvolg ik binnen enkele seconden. Ik ben voor een wereld waarin er geen hokjes zijn en tegelijkertijd plaats ik de hokjes van ”Voor Trump” en ”Tegen Trump” in mijn eigen hoofd. Waarop ik die laatste groep in gedachten al ergens opgesloten heb in een gebouw zodat ze hun gospel niet verder kunnen verspreiden.

Zelfs uit dit stuk spreekt mijn duivelse, intolerante kant, omdat ik niet anders kan denken.

Ik kan de keuzes van de nieuwe president op geen enkel manier goedpraten. Omdat ik ben opgevoed met het idee dat alles bespreekbaar is en dat dialoog en discussie het meest waardevol zijn als je je stem niet verheft en je openstelt.

Ik groeide op als mens rondom andere mensen. Mensen die eigen ideeën hadden en dat ik daar wel wat van mag vinden, maar wel pas nadat ik écht heb geluisterd.

Ik groeide op met ouders die niet denken in huidskleur, religie of geaardheid. Daar werd nooit over gesproken, omdat het vanzelfsprekend was. En al die tijd heb ik gedacht dat iedereen op die manier werd opgevoed. Dat iedereen werd opgevoed met het idee dat er geen goed of slecht was. Geen zwart/wit of man/vrouw. En nu moet ik in een wereld leven die ik zélf ineens opsplits in twee kampen. Heb ik dat al die tijd gedaan?

Ben ik echt zo intolerant naar mensen wiens idee ik niet kan begrijpen?

Kan ik mezelf ooit op zo’n manier openstellen dat ik met oprechtheid kan luisteren naar iemand die vindt dat moslims van nature intolerant, woedend en slecht zijn? Kan ik mijzelf ooit op zo’n manier openstellen dat ik kan luisteren naar een man die vindt dat kapitaal het enige is wat telt? Kan ik mijzelf openstellen voor de christen die homoseksualiteit een ziekte vindt? Naar de pooier die dertienjarige meisjes dwingt tot seks? Naar degene die zegt dat iemand met een zwarte huidskleur minder waard is dan een blanke? Of dat die persoon überhaupt anders is? Kan ik mezelf openstellen naar iemand die zegt dat een vrouw best wel wilde, maar dat ze dat zelf alleen niet wist?

Ik denk het niet. En dat maakt mij geen haar beter dan degenen die ik heb ingedeeld in een ”voor Trump” kamp. Zolang we allemaal denken dat wij het juiste idee hebben, komt alles op hetzelfde neer. 

 

 

 

 

Credits hoofdafbeelding: Gage Skidmore

 

één antwoord

  1. Marcel

    Ik begrijp wat je bedoeld, “De waarheid” is in principe slechts hypothetisch; gezien het is in het eerste persoon als “waar” wordt genomen.

    Zelf heb ik ook een hypothese die misschien interessant is;

    Wat als Trump slechts een makelaar is?
    Slechts een pion voor het monopolie spel.
    De wereld is dan het bord en de crediteurs(de wereldbanken) zijn de spelers.
    Hij die over het geld regeert, regeert namelijk over de wereld.

    De crediteur die het Amerika-straatje heeft gekocht is dan zeg maar eigenaar van de trump pion.

    De pionnen van de andere crediteurs zouden dan bijvoorbeeld Putin, Theresa May en Merkel kunnen zijn.

    Trump zou dan slechts een pion zijn, en tegelijk een zondebok.
    En de crediteurs houden hun handen schoon want alle ogen zijn gericht op de pion en op het bord, in afwachting op welke vakje de pionnen vervolgens zullen landen.

    Trump zal dan natuurlijk niet tegen de crediteurs in gaan, men bijt namelijk niet in de hand die hem voed.
    Zijn positie als president levert hem namelijk veel geld op.

    America heeft inmiddels al een schuld van 19 triljoen.
    Ondertussen moeten alle banken steeds weer aangevuld worden, de banken lenen dan steeds weer opnieuw geld bij de wereldbanken.

    Dit is slechts een theorie, en sorry als ik wat buiten de topic val 🙂