Het kwam er vol overtuiging uit, tenminste dat dacht ik. Ik had het in elk geval vol overtuiging getypt: ‘Ik ga vloggen.’ Geen idee wat me bezielde. Waarschijnlijk had ik een dag waarop ik vond dat ik waardevol genoeg was om te vloggen. Krankzinnig, maar we overschatten onszelf allemaal wel eens.

‘Jemig.’ reageerde Esther. ‘Ben je van je geloof gevallen?’

Het is geen geheim.

Ik houd niet van vloggers. Lezen vind ik leuk, omdat het overal kan. Filmpjes kijken is lastiger, want ik wil mensen die in mijn buurt zijn niet lastigvallen met mijn geluid. Dat houdt in dat ik een koptelefoon moet pakken en hem aan moet sluiten om vervolgens tot de conclusie te komen dat die hele vlog de moeite niet waard was.

Vloggers zijn in mijn hoofd hele excentrieke, drukke mensen die van een drol een kasteel kunnen maken. Ik kan amper een drol maken. Ik kan niet vertellen met mijn mond. Ik vind mezelf al gauw te luidruchtig, niet interessant genoeg, langdradig, zemelig of ronduit ongemakkelijk. Meestal zeg ik dus niets, om zulke dingen te voorkomen.

Vloggen is een vaardigheid

Het is al moeilijk genoeg om in een camera te praten. Vloggen is een vaardigheid. Je moet verstand van zaken hebben. Goede camera, goede microfoon, als het kan goede belichting en je moet daarnaast ook nog heel erg goed op camera werken (heeft niets met mooi zijn te maken, maar met zelfvertrouwen).

Heb je die hele toestand gehad, dan moet je óók nog gaan editen. En als je daar geen ervaring in hebt is dat zowel tijdrovend als frustrerend. Het kost energie. Een blog heb ik in hooguit tien minuten wel klaar. Over mijn eerste vlog (want jawel, hij is gekomen) heb ik maar liefst een dag gedaan. Een dag! Kun je nagaan hoe veel blogs ik nu al af had kunnen hebben.

Afijn…

Ik begon enkele dagen geleden na te denken over de boodschap van Lilyrose. Wij zijn sukkels. Een anti-blog. Zo presenteerde ik het.

Nu ben ik niet excentriek of een goede verteller, maar ergens tegenaan blijven schoppen omdat jij het niet zo kunt, is een beetje de criticus op de bank uithangen. De wereld gaat verder. Ik kan het niet leuk vinden dat de technologie mij inhaalt, maar ja: daar schiet ik niks mee op. Ik wil weten wáár ik dan tegenaan schop en waarom ik het niets vind. Ik wil ook weten hoeveel moeite die mensen doen die dingen uploaden op YouTube. Natuurlijk is het makkelijk om te wijzen en te zeggen dat het niks is, maar – weet ik inmiddels, na vlog 1 – vloggen is een hels karwei waar je echt met toewijding mee bezig moet zijn. Bloggen ook! Maar het is wel anders.

Met het lood in mijn schoenen presenteer ik daarom mijn eerste vlog.

Ik ben van mijn geloof gevallen, ja. Ik heb op de tast wat in elkaar geflanst, het is niet veel, het is niet bijzonder en het is niet perfect. Een beetje zoals Lilyrose. Maakt allemaal niks uit! Het komende half jaar ga ik me naast het bloggen ook bezighouden met vloggen. Mocht het ruk zijn, dan weet ik dat ook weer. Tot die tijd kunnen jullie nu dus, behalve op Instagram ook op video zien wat voor leuke katten ik heb. En dat ik eigenlijk verder nooit wat doe. En dat ik te ongeduldig ben om goed te editen.

Mocht je nou een abonnement op ”mijn kanaal” (jemig, dat ik dat ooit zou typen) willen, dan kan dat hier! Enneeuh… ”duimpie omhoog als je het leuk vindt!”

 

Geef een reactie