“Nieuw” solovoorstelling Paul de Munnik, Theater de Veste Delft.

“Ja ehm… Ik vond het ehm… Ja… Ehm, anders. Ja, het was anders zonder die andere… Vooral ehm… Ehm… Veel triester…”

Dit hoorde ik toen ik de zaal uitliep na afloop van de eerste solo voorstelling van Paul de Munnik genaamd “Nieuw”. Het werd gezegd door een jongen, van een jaar of dertig. Hij zei dit tegen waarschijnlijk zijn vriendinnetje en een vriend. Zij knikten, ze vonden dit ook.

Pas toen werd het mij duidelijk. Terwijl ik golven van kippenvel van me af probeerde te schudden, langzaam landend in de echte wereld.

Het werd mij zeer duidelijk: dit is wat er gebeurt wanneer je carnaval verwacht en onbevlekte, rauwe kleinkunst krijgt. Die jongen kon er niets aan doen. Hij zou eigenlijk zijn geld terug moeten krijgen, zodat hij het geld kan gebruiken voor zijn nieuwe carnavalsoutfit van dit jaar en bier voor hem en zijn vrienden. Eigenlijk is het zielig; je zet Stevie Wonder ook niet neer in een bioscoop, dat is enkel ontwrichtend en traumatiserend.

Ik beschouw mijzelf een Acda & De Munnik liefhebber van het eerste uur (en ik weet dat er veel meer mensen zijn die dit van zichzelf denken, maar dan vraag ik altijd wat ze van Paul de Munnik zijn paardenstaart vonden en dan haakt er toch een significante groep af).

Voor mij blijft het eerste Acda & De Munnik album de heilige graal.

Ultieme kleinkunst en géén pop, maar in ’98 kwam het succes en werden de diepe teksten steeds meer omlijst met popdeuntjes en vooral dito arrangementen. Passend in de tijd, een succes bij het grote publiek. In mijn ogen zonde, omdat het inboette aan authenticiteit en gevoel. Ik wilde enkel die jongen op de gitaar en die jongen achter de piano. Niet het pop ensemble of een musicalproductie.

Acda & De Munnik stopten begin 2015 als duo.

Hoop en nieuwsgierigheid zorgden er voor dat ik toch bij de solo voorstelling van Paul de Munnik terechtkwam.

De grap die Paul de Munnik zelf vertelt over het nu is veel meer een perfecte metafoor dan dat het lijkt. Hij grapt dat hij gewicht is verloren “zo’n 100 kg lichter”, refererend aan Thomas Acda’s afwezigheid op het podium. 

Foto: Bob Bronshoff

Foto: Bob Bronshoff

Het grapje ontpopte zich ter plekke tot een waarheid. Paul de Munnik was zo licht dat hij kon zweven naar “de ik die hij ooit was”. De kracht en de ongepolijste eerlijkheid van Acda & De Munnik 1 werd weer omarmd. De stem, de intonatie, de tekstinterpretatie, de présence, maar vooral zijn teksten zijn van de bovenste poëtische plank.

In zijn show raakt Paul de Munnik zijn helden aan terwijl hij door zijn jeugd wandelt. Aznavour, Vermeulen en natuurlijk Brel. Alle drie sterren en wanneer een ster dood gaat ontploft hij, er is dan een enorme explosie en allerlei ruimtemateriaal wordt het heelal ingeslingerd. Dit is een supernova. Paul de Munnik is het resultaat van drie supernova’s.

Als de Bram van deze tijd, kunst ademend als onze Aznavour staat hier de Nederlandse Brel.

Niet omdat ik dat vind, maar omdat het voelbaar is. Paul de Munnik kan grappig uit de hoek komen, vertelt verhalen op een prachtige manier, maar bovenal is hij intrinsiek Neerlands grootste chansonnier.

Foto: Bob Bronshoff

Foto: Bob Bronshoff

Het was niet uitverkocht en dat is prima zo. Het compromis is te vaak de oorzaak van succes. Dit is puur. Zoals nieuw leven puur is en de lente puur is. Paul de Munnik heeft de kleinkunst voor de tweede keer geherdefinieerd en ditmaal in zijn eentje. Hij deed mij denken aan vroeger, en dat op zoveel manieren.

Naar Paul de Munnik luister je niet. Paul de Munnik voel je.

 

© Foto’s door Bob Bronshoff, met dank aan GVP Productions. Zonder schriftelijke toestemming van Lilyrose en GVP productions is gehele of gedeeltelijke overname van foto’s en teksten uitdrukkelijk verboden.

Paul de Munnik live zien? Bezoek zijn website voor een overzicht van de speellijst.

Geef een reactie