Minfulness. Lekker om je heen kijken en alles absorberen. Helemaal in het hier en nu, dáár gaat het om. In mijn eerste week zonder mindfulness goeroe om me te begeleiden, lag ik languit op straat omdat ik naar een mooi gebouw keek. In mijn tweede week, een dag voor de sessie van vandaag, was ik zo bezig met de katten dat ik op mijn rug van de trap hobbelde. Heerlijk, dat hele ”aandacht schenken aan je omgeving”.

Mindfulness sessie 8: Aandacht om in balans te blijven

Ofwel: let op waar je je voeten neerzet en loop niet te hard zonder voor je te kijken.

Vandaag nemen we plaats in een andere ruimte dan normaal. Onze comfortabele stoelen zijn vervangen door een aantal houten exemplaren die me doen denken aan schoolkantine stoelen. Niet heel ideaal om twee uur op te zitten als je lichaam helemaal beurs is van al die vallen die je maakt. Ik wil overigens niet zwartepieten maar even tussen ons: als die mindfulness goeroe nou niet zo stellig had beweerd dat je om je heen moet kijken, had ik twee knieën gehad die nog heel waren en rug waar ik gewoon tegenaan kon zitten.

Dit is de laatste keer, inmiddels ben ik aan dat idee gewend. Ik vraag me af wat iedereen nu gaat doen op vrijdagochtend. Het lijken me geen types die net als ik gewoon weer ouderwets tot negen uur in bed blijven liggen. Tegelijkertijd vraag ik me af of ik misschien ook zo iemand moet zijn die de dag gaat plukken en wat meer activiteiten plant. In gedachten wuif ik dat idee meteen weg: doe niet zo raar. Het is maar goed dat dit de laatste keer is. Straks ga ik nog deelnemen aan de maatschappij ook. Hebben we dat weer.

Compassie en balans

We krijgen de laatste twee oefeningen voorgeschoteld. Beiden gericht op compassie en dan met name richting jezelf. Bij oefening twee voel ik me enigszins schuldig, omdat we iemand moeten uitkiezen waar we blij van worden. George flitst door mijn gedachten, maar ik wil eigenlijk voor Floof kiezen. De meisjeskat die je gezicht vastpakt met haar twee voorpoten als je haar optilt. Ik forceer in eerste instantie de gedachte aan George, maar bedenk me binnen een paar seconden: jammer dan. Vandaag verliest hij het van haar (en volgens hem verliest hij altijd van de katten. Ik doe daar verder geen uitspraken over).

Mijn mondhoeken trekken omhoog. Leuke Floof, met haar gekke oortjes en grote snor. Deze oefening gaat erom dat je iemand uitkiest waar je ook waardering voor voelt en liefde, maar – en hier komt het dingetje – na enkele minuten wordt gevraagd of je die gevoelens op jezelf wilt projecteren.

Mijn glimlach is weg.

Hoe doe je dat? Hoe geef je jezelf dat gevoel, of die waardering? Word ik er net zo blij van als ik mijn eigen gezicht vastpak? Nee. Dat moet Floof doen. Soms heb je gewoon externe dingen nodig om je een gelukkig en waardevol gevoel te geven. Ik denk aan George, maar eigenlijk heb ik geen idee hoe dat anders is. George doet dingen die mij een goed gevoel geven en ik hoop zo af en toe – op die momenten dat hij wint van de katten – dat ik hem dat gevoel ook geef. Ik raak volledig de draad van mijn eigen gedachten kwijt. Mag er dan niks extern zijn? Moet alles maar in jezelf zitten? Maar we waren toch juist gebouwd voor connectie?

Tegenstrijdigheden

De afgelopen weken ben ik erachter gekomen dat ik een van de moeilijkste dingen van mindfulness met name de tegenstrijdigheden vind. Je moet iets laten zijn en er niet helemaal in verzonken raken, maar tegelijkertijd moet je het wel opmerken en geven wat het nodig heeft. Het is de bedoeling dat je zelf in balans komt om rust te vinden en te weten wat jij nodig hebt, maar dat mag niet op een passieve manier gebeuren omdat je daar alleen maar lamlendiger van wordt.

Ik vind dat onderdeel nog steeds lastig. Ik denk namelijk dat ik wel in balans ben, maar wanneer kun je zoiets nou echt met zekerheid zeggen? Een van de groepsgenoten begint te spreken. Het gaat goed met hem en elke keer als hij denkt dat hij niet rustiger kan worden, dan wordt hij toch nog rustiger. Hij voelt zich in balans. En volgens mij gaat mindfulness – behalve over de aandacht – over dat balans gedeelte.

Opmerkzaam

Er schiet een flits van een geluid door me heen: ‘Laat in de laatste minuut deze oefening los en blijf nog even zitten met een open aandacht voor wat er nu is.’
Dat wordt er gezegd, maar ik weet helemaal niet wat een ”open aandacht” is. Bestaat er ook iets als gesloten aandacht? Waarom heb ik daar niet eerder over nagedacht?

De minfulness goeroe spreekt door, vertelt over zijn ervaringen, laat ons allen langzaam afsluiten en evalueren. Voor ik het weet trekt iedereen zijn jas aan. Daar zit ik dan. Meer dan 10 weken verder. Twee open knieën, een kapotte rug en tweehonderd nieuwe vragen rijker.

Bestaat er ook iets als Mindfulness voor semi-gevorderden?

 


Dat was hem dan! Mijn reis naar mindfulness zit erop! Het was leuk, soms zwaar, soms overweldigend en vooral leerzaam! Hieronder vind je een overzicht van wat ooit mijn ”hier en nu” was:

Mindfulness: De introductie
Mindfulness: Sessie 1 – Iedereen ”voelt” de rozijn
Mindfulness: Sessie 2 – Sommige mensen kunnen het zichzelf zo moeilijk maken
Mindfulness: Sessie 3 – Dit is mijn depressieve houding
Mindfulness: Sessie 4 – Zit je dan, met je gebabbel
Mindfulness: Sessie 5 – Vandaag neem ik een cracker mee
Mindfulness: Sessie 6 – Op de maan met een ijsmachine
Mindfulness: Sessie 7 – Een schreeuwende meneer