Zit ik dan. Helemaal gemotiveerd. De cd zit weer in de speler, de katten zijn rustig (een ding dat niet onderschat mag worden), de verwarming staat als een gloeiende bol op mijn rug: Man! Er kan niks verkeerd gaan.

Ik start bij track 7: de combinatie oefening. Helemaal in mijn sas omdat ik weer bezig ben met mindfulness. Als je me nu kon zien, dan had je gezegd: jemig, ik heb nog nooit iemand gezien die zo open staat voor het hier en nu als zij.

Tot de meneer op de cd begint te praten.

Mijn schouders schieten omhoog. De cd staat te hard. Godsamme, de cd staat te hard. Is het logisch om middenin je mindfulness avontuur te stoppen om het volume naar beneden te draaien? Dat lijkt me niet, en dus laat ik me opnieuw tegen de verwarming aanvallen en concentreer me. Ik label alles braaf: van gebabbel tot lichaam tot rust. Tot die rust weer onderbroken wordt door de cd.

En elke keer als ik denk dat ik niet meer zal schrikken, schrik ik.
Een fantastisch begin.

Mindfulness sessie 7: Hoe kan ik het best voor mezelf zorgen?

Nou…Wat denk je er van om die cd wat zachter te zetten?

Ik open de deur, neem plaats en lees mijn boek tot we beginnen. Mijn week was kut en is kut. Dat is niet omdat de ondergrondse container vol zat en ik mijn vuilniszakken erheen heb gesleept om ze vervolgens weer terug te moeten slepen en in mijn huis te laten staan. Dat zou hooguit vervelend zijn. Maar in mij voelt het wel alsof mijn ondergrondse container vol is en ik met de stinkende troep opgescheept zit.

De boodschap van vandaag is dus hoe je die stinkende troep ”er laat zijn”. Het is wat het is. En vandaag kom ik erachter dat dat niet betekent dat je onverschillig moet zijn. Ik kom erachter dat de emotie die aan jouw stinkende afval vast zit, óók is wat het is en dat die er mag zijn.

Rust

We bespreken de week. We doen een oefening waarin we aandacht schenken aan de plaatsen waar we rust vinden in ons lichaam. Ik dacht dat ik de enige was die gebukt ging onder sterke lichamelijke sensaties, maar wat blijkt: iedereen voelt lichamelijke ongemakken door emotie of stress. En we labelen het allemaal anders.

De reden dat ik aan deze cursus ben begonnen is natuurlijk anders dan die van mijn mede-reizigers maar ik voel me niet langer misplaatst. Ik kom er ook achter dat, hoe introvert ik ook ben, deze ”verplichte” groepsontmoetingen een positief effect hebben op mij. Enerzijds blijf ik nu achter met rommel, anderzijds voel ik me weer wat meer een deel worden van de maatschappij. Wel op mijn eigen manier, natuurlijk, maar door het contact aan te gaan met mensen voel ik me zekerder dan negen weken geleden.

Het is best een verademing om na meer dan twee jaar afzondering, weer deel te nemen.

Het signaleringsplan

Met mijn gedachten nog helemaal bij het idee dat dit sessie 7 is en er dus nog twee sessies zullen zijn, stap ik de laatste oefening in. Een oefening die we (halleluja!) alleen mogen doen: een terugvalpreventie plan maken. Of, zoals het hier genoemd wordt: het signaleringsplan.

Het werkt zoals bij veel therapieën. Je maakt een stoplicht voor jezelf waarin je niet alleen zegt hoe je goede en slechte periodes herkent, maar ook duidelijk de signalen uitwerkt en de acties die je moet ondernemen om weer naar een nieuw niveau te kunnen. (omhoog dus, niet omlaag. Omlaag kunnen we allemaal al heel goed).

Tijdens de nabespreking schrik ik van sommige mensen, die het meeste moeite hadden met groen. Ik had daar juist het minste moeite mee: ik weet dat ik zo kan zijn, ik ben het alleen bijna nooit. Best confronterend voor ons allemaal.

Dat was het dan.

Ik heb een rekenfout gemaakt: in plaats van negen sessies, doen we er maar acht. We krijgen nu een week ”vrij” om te kijken hoe de oefeningen gaan zonder nabespreking en op 2 december komen we voor het laatst bij elkaar. Ik grap nog ‘Hé joh, wat jammer.’ maar stiekem vind ik dat echt. Ik was me er helemaal niet van bewust dat we nog meer 1x te gaan hadden.

En nu? Blijf ik nu achter met alleen een schreeuwende meneer op een cd?

En waar moet mijn afval dan naartoe?

 


In ‘Mijn reis naar mindfulness’ kun je de komende weken lezen hoe ik ontzettend mindful word. Dat is natuurlijk als ik het ook daadwerkelijk volhoud. Maar daar hoef ik gelukkig niet over na te denken. Het enige wat is, is hier en nu. Vanzelfsprekend.