Vannacht heb ik geschreven. Dat doe ik natuurlijk de hele dag, maar ik ga door fases. In elk geval op boek gebied: columns, andere stukjes… die kun je gewoon tussendoor doen. Boeken zijn anders. Ze zijn niet echt gemaakt om er lang over te doen. Moet je ook niet willen. Dan neem je veel te veel zijsporen en uiteindelijk wordt je hoofdpersonage een bij-personage en je begint ergens in Overijssel en eindigt zonder reden op de maan met een ijsmachine.

Focussen is het kernwoord. En dan zo erg dat je een nacht doorhaalt en op vrijdagochtend met de walm van sigarettenrook om je heen wakker wordt en denkt: potverdorie ik sla die mindfulness over. Ik slaap nog twee uur en daarna ga ik verder met schrijven.

Mindfulness sessie 6: gedachten zijn geen feiten

Gelukkig heb ik dat niet gedaan. Ik heb bijzonder veel (zelf)discipline. Komt door mijn moeder, die heeft dat ook. Maar die zelfdiscipline heeft zich de rest van de week niet laten zien op mindfulness gebied. Ik heb het werkboek niet eens geopend. Oei…

1 – 0 voor de panieker!

Ik haal tijdens het rondje mijn schouders op. Ik heb niks gedaan. Dat is dom, maar niet te veranderen. Ik zit op een bruine stoel waarin ik best wel kan wegdommelen. Dat idee van je ogen dicht doen tijdens een oefening is leuk, maar als je een korte nacht hebt gehad, is het ook een klein beetje gevaarlijk. Een groot voordeel van een paniekende hypochonder zijn, is dat het systeem nog scherper wordt afgesteld bij overmatig alcoholgebruik of slaaptekort. 

Tijdens de eerste oefening word ik rustig. Mijn systeem gaat van over-alert naar enigszins ”normaal”. Mijn pijntjes, hyperventilatie en duizeligheid zijn na anderhalve minuut bijna verdwenen. Dit is de oefening voor mij! Ik heb hem eindelijk gevonden! Ik vraag me af of deze oefening ook op de cd staat… Deze week ga ik oefenen. Beloofd.

Groep

De rest van sessie 6 loopt niet zoals gepland. Tenminste, dat denk ik. We bespreken een tegelijkertijd hilarisch en complex probleem van een van mijn medereizigers. Ik wil het graag delen, maar in verband met privacy kan ik dat niet doen.

Ik merk een verandering in de groep. Inmiddels weet ik dat je vaak na de vierde / vijfde ontmoeting met elkaar zo’n verandering kunt verwachten. De groepsdynamiek is anders: er wordt meer verteld, meer geluisterd en er is een soort vertrouwensband ontstaan.

Kwetsbaarheid

Het blijft me verbazen hoe dit altijd kan gebeuren. Je zet acht compleet verschillende mensen bij elkaar – mensen die nooit in het ”echte” leven met elkaar om zouden gaan – en toch vormt er na een tijdje een groep. Die vormt zich vaker wel dan niet, omdat mensen nou eenmaal altijd een ding kunnen vinden dat ze bindt. En dan beginnen er oprechte dialogen op gang te komen.

Maar, er zit ook één nadeel aan: door oprechte dialoog, blijf je niet uitsluitend op de hoofdweg rijden. Gesprekken nemen namelijk duizend zijwegen. Wij wauwelen met z’n allen maar door en de Mindfulness goeroe moet dit moment vast herkennen van zijn vorige groepen en ondertussen denken: kijk ze nou met z’n allen over ”hier en nu praten”. Dit gaat helemaal ten koste van de inhoud. Ik kan net zo goed naar huis gaan en in mijn t-shirt op de bank zitten. En die herenschoenen wil ik ook uittrekken.

We gaan al pratend de pauze in en als mijn cracker op is, begint er een filmpje van Brene Brown. Voor diegenen die hem nog niet kennen:

Check ook deze link trouwens, dat is het vervolg op haar Ted Talk en ik vind het een van de meest inspirerende lezingen die ik heb gehoord.

We praten over kwetsbaarheid en het belang daar van. We halen ook de situatie van de medereiziger weer terug, lachen wat, denken na, en dan is het al tijd voor de afsluitende oefening.

Afsluiting

Ook tijdens de nabespreking praten we maar door en door. Ik bedenk me ineens dat een gesprek voeren net zoiets is als een boek schrijven: wanneer je er te lang mee doorgaat, eindig je op de maan, terwijl je eigenlijk hier en nu wilde zijn.

Dit is de eerste keer dat we te laat klaar zijn. Dat is niet erg. Vandaag kwamen er mooie dingen voorbij en ik vind het altijd leuk om te zien hoe ”echt” mensen zijn, als je ze leert kennen.

Een goed boek is voor mij een verhaal waarin de personages hun zwaktes hebben, zodat ik me er in kan herkennen. Ze zijn menselijk. Net als dat wij mensen, als we onze zwaktes laten zien, veel meer in contact komen met elkaar. Als we onze onzekerheid of het idee van perfect zijn kunnen overbruggen en ons kwetsbaar opstellen, dan komen er echte gesprekken op gang. We kunnen elkaar aankijken en zeggen: ‘Ik begrijp je volledig, zo voel ik dat ook.’

Die persoon zal zich gehoord voelen. En wedden dat je dan, voordat je het weet, samen met een ijsmachine op de maan zit.

 


In ‘Mijn reis naar mindfulness’ kun je de komende weken lezen hoe ik ontzettend mindful word. Dat is natuurlijk als ik het ook daadwerkelijk volhoud. Maar daar hoef ik gelukkig niet over na te denken. Het enige wat is, is hier en nu. Vanzelfsprekend.