Vandaag heb ik het werkboek er maar even bijgepakt, want ik moet sessie 3 missen. Of ik daar – behalve het contact met mijn mede mindfulness reizigers – iets aan mis weet ik niet zeker. Toch kan ik het niet opbrengen om te gaan. Ik heb een griepje en de afgelopen twee dagen op bed gelegen en geslapen. Soms ben je op en dan moet je daar aan toegeven. Best mindful. Even die tijd voor jezelf nemen en voelen wat je moet doen. Toch?

Mindfulness sessie 3: Aandacht voor de ademhaling

De groep zal op dit moment wel bezig zijn met ademen. Ik weet ook niet hoe ik dat zo stellig kan beweren. Het is een gokje.

In het werkboek staat: ‘Presteer beter door positief te zijn!’

Daar zal vast wat in zitten. Volgens mij hebben we van dat positieve gedoe de afgelopen week al een voorproefje gehad. Het huiswerk van sessie 2 luidde namelijk als volgt: noem elke dag iets op waar je dankbaar voor bent.
Dat ging me goed af. Ik ben dankbaar voor veel dingen. Wijn. Sigaretten. Cynisme. Regen. Kittens die slapen op het moment dat ik slaap. Er was genoeg op te noemen.

Daarnaast heb ik natuurlijk mijn oefeningen braaf gedaan, maar wel zonder CD. Daardoor viel ik elke keer in slaap. Desalniettemin was ik daar ook dankbaar voor, want hoe vaak mag je nou overdag slapen? Ik bedoel maar.

Rechtop staan. Dan word je vanzelf blij.

Ik blader het werkboek door en kom op pagina 24 terecht. Er staat een striptekening bij over depressie. Een jongetje buigt voorover en zegt tegen het meisje: ‘Dit is mijn depressieve houding.’
Het meisje zegt helemaal niets, en het jongetje gaat rechtop staan.
‘Als je depressief bent, maakt het namelijk heel veel uit hoe je staat.’ De houding van het jongetje verandert nog meer naar een verticaal gebeuren. ‘Het ergste wat je kunt doen…’ gaat hij verder. ‘Is rechtop staan, omdat je je dan beter begint te voelen.’

Het meisje blijft naar hem kijken. Ze heeft een bloemetje in haar haar, en haar gezichtsuitdrukking verraadt niks. Het jongetje praat daarom maar verder: ‘Als je minstens een beetje plezier wilt hebben van depressief zijn, moet je zo gaan staan…’ Het jongetje buigt wederom helemaal naar voren. Zijn schouders hangen weer en zijn blik is op de grond gericht.

Zo simpel kan het dus zijn: wil je vrolijk worden? Minder depressief zijn? Sta dan gewoon rechtop, dan ben je zo weer de oude.

Ik ken maar weinig depressieve mensen die hun schouders laten hangen. De meest ongelukkige mensen die ik ken, zijn bijzonder verticaal. Hun ogen verraden dan wel alles, maar hé: wie let er in deze tijd nog op ogen, als je ook een telefoon hebt waar je naar kunt kijken.

Ik weet niet wat ik voor waarheid aan moet nemen op dit moment. Maar gedachten kunnen veel sturen, mijn vraag is en blijf alleen tijdens deze sessies: hoe blijf je zelf in balans wanneer het faken van een houding je al goed moet doen. Wie houd je dan voor de gek? En belangrijker: moet je dan niet het stuk aanpakken dat jou ongelukkig maakt?

Ik begin mijn vertrouwen in mindfulness steeds iets meer te verliezen. Als positiviteit besmettelijk is: hoe veel kun je dan verdragen voordat je jezelf (weer) over de kop loopt?

Huiswerk

Omdat ik niet bij sessie drie aanwezig ben, weet ik niet exact wat de oefeningen nu zijn. Toch staat er achterin het werkboek altijd een schema waar je je aan kunt houden. Dat schema wordt, merk ik nu, met de week groter. En nu wordt het interessant. Acht oefeningen die bijna allemaal dagelijks gedaan moeten worden.

Gelukkig heb ik ook de tijd om uit te vinden hoe dat voor mij zal gaan werken. Volgende week is het vakantie, want blijkbaar doen Grote Mensen In Loondienst aan schoolvakanties. Zodat we eens niet om zeven uur op een vrijdagmorgen hoeven op te staan.

En ook daar ben ik dankbaar voor.

 


 In ‘Mijn reis naar mindfulness’ kun je de komende weken lezen hoe ik ontzettend mindful word. Dat is natuurlijk als ik het ook daadwerkelijk volhoud. Maar daar hoef ik gelukkig niet over na te denken. Het enige wat is, is hier en nu. Vanzelfsprekend.

 

2 reacties

  1. beautyzoektbeast

    Ugh… mindfulness. Ik heb en had er veel mee te maken, maar ik heb altijd een grens. Na een bepaalde periode kan ik zoveel fluffiness en gelul in de ruimte niet meer aan. Soms wil ik gewoon tegen iemand snauwen dat ik een kutdag heb. Ik heb nog veel te leren, dus…. :p

    • Jacky

      Nee snauwen is goed! Dan merk je heel erg in het Hier en Nu wat je nodig hebt.