Het is koud. Veel kouder dan ik had gedacht voor ik de deur uitstapte. Dat wordt nog wat als ik deze training echt tot december ga volhouden. Dan mag ik wel een nieuwe jas kopen. Is het mindful om zo te denken? Ik weet het niet, maar dat ga ik vandaag tijdens de eerste sessie uitvinden.

Mindfulness Sessie 1: De Automatische piloot

Ik verwacht dat er een preek zal worden gegeven over hoe slecht het is dat we allemaal maar gewoon ”doen” zonder daar over na te denken. Eten, douchen, drinken, poepen: alles gaat maar een beetje automatisch, en dat moeten we niet willen.

Maar voordat mijn eerste verwachting getest kan worden, nemen we plaats in een kringetje. Een halve cirkel, met als stralend middelpunt de mindfulness goeroe. De groep is druk. Luidruchtig zelfs, en ik voel me een klein beetje in de zeik genomen. Mijn psycholoog had duidelijk gezegd dat ik in een groep zou komen met mensen als ik. Mensen die niet zo veel zeggen en al helemaal niet zullen proberen om met je te praten. Mijn psycholoog had het fout, maar dat is nog niet het ergste.

Voor ik het weet, worden we opgedeeld in groepjes van twee. Dat kan nu ook mooi, want we zijn met acht. ”Komt dat even goed uit”. 

Ik weet niet of ik gewoon zonder een woord te zeggen moet opstaan en weglopen, of dat ik moet blijven zitten. Ik gok dat dat laatste sociaal gewenst is, en begin dan ook met tegenzin aan het ”interview”. Ik leer mijn gesprekspartner kennen, hij leert mij kennen en hier worden maar liefst twintig volle minuten voor uitgetrokken. Twintig. Ik bedenk me dat ik kan vertellen over mijn katten, maar ik heb liever niet dat iedereen meteen al weet dat ik gestoord ben. Als deze helse twintig minuten voorbij zijn, komt er namelijk een nog helser gedeelte: we gaan de ander aan de rest van de groep voorstellen.

Een prachtige situatie waar ik als introvert zonder pardon ingesmeten word.

Opnieuw bekijk ik de vluchtroutes en daarna kijk ik naar mijn blaadje met aantekeningen en de pen. Het is een mooie pen. Zwart, met het logo van het bedrijf erop en hij ligt fijn in de hand. De pen mag ik overigens ook houden, dus als alles mislukt, heb ik in elk geval een nieuwe pen. In de kleur van mijn hart.

Het rondje verloopt moeizaam. Ik word voorgesteld door mijn gesprekspartner en als ik zelf toevoeg dat dit dus niet mijn ding is en ik me genept voel, grinnikt de groep wat. Ze denken dat ik een grap maak. Dat overkomt me wel vaker. Als de ergste minuten van mijn leven erop zitten, wordt er begonnen met de eerste oefening.

Dagelijkse aandacht

Ik moet mijn ogen sluiten en mijn hand ophouden. Bedelen als een blinde. Er wordt iets in mijn hand gelegd, en als iedereen zijn rozijn (hé shit, nu verklap ik al wat het is) in zijn hand heeft liggen, mag er gevoeld worden. Daarna gekeken. Daarna geproefd, en daarna gekauwd. Er komen twee gedachten in me op:

  1. Waarom moet ik iets in mijn mond stoppen wat een ander al heeft aangeraakt. En hoe lang zat dat eigenlijk al in dat zakje?
  2. Waarom ben ik een rozijn aan het bestuderen, terwijl ik ook gewoon iets nuttigs had kunnen doen?

Ik ben de enige. De rest ”voelt” de rozijn tot zich doordringen.

Daarna komt er een ademhalingsoefening.

Acht minuten lang focussen op je adem. Ik sluit mijn ogen, net als de rest, en zie spelende katten. Ze rennen achter elkaar aan.

Ben je afgeleid? Geeft niks. Concentreer je weer op je ademhaling. 

Een kat rent over de bank, en plotseling zie ik dat het Floof is. In al haar elegantie. Ik zie Droebel voor me. Hoe ze chagrijnig uit het raam staart en hoopt dat de hele wereld zichzelf vernietigt zodat ze koningin van de onderwereld kan worden.

Het is heel logisch dat je afdwaalt. Keer weer terug naar je ademhaling.

Ik zie het wel voor me dat Droebel een soort van duivelse leider wordt. Ze valt altijd alles en iedereen aan behalve mij. Misschien kunnen we samen de onderwereld gaan regeren als de wereld ontploft. En dan neem ik mijn nieuwe zwarte pen ook mee.

Laat de laatste minuut tot je doordringen 

De laatste minuut van de wereld. Met Droebel hoog op haar troon. Omringd door lava en smeulende rotsen. Dit doet me denken aan dat kasteel waar Ganondorf, Hyrule in regeerde. Droebel krijgt ook zo’n kasteel.

En langzaam open je je ogen 

 

Weg Hyrule, weg Droebel, weg lava. Alleen de zwarte pen ligt nog in mijn hand.
Achja… je moet ergens beginnen.

 


In ‘Mijn reis naar mindfulness’ kun je de komende weken lezen hoe ik ontzettend mindful word. Dat is natuurlijk als ik het ook daadwerkelijk volhoud. Maar daar hoef ik gelukkig niet over na te denken. Het enige wat is, is hier en nu. Vanzelfsprekend.

 

 

één antwoord