Het is half acht en ik ben wakker. Half acht op een vrijdagochtend. Half acht.

Ik ben wakker omdat ik – het is eigenlijk nog grappig ook – naar mindfulness ga. De minfulness die ik zo goed kan afbranden, wordt nu een deel van mijn wekelijkse routine. Acht weken lang, twee uur per week. En daar komen natuurlijk je dagelijkse oefeningen nog bij want anders ”beklijft” de training niet. Ik doe dit overigens niet omdat ik graag hier en nu wil zijn (ik vraag me zelfs af hoe het mogelijk is om dat niet te zijn).

Mijn psycholoog raadde me aan dit te gaan doen. Een man die vanzelfsprekend ook ontzettend mindful is. Anders tel je tegenwoordig als psycholoog niet meer zo veel voor. 

U snapt: ik kan leukere dingen bedenken op vrijdagochtend.

Deze cursus loopt tot 2 december (uit mijn hoofd), en het is belangrijk dat ik mij ertoe zet om redenen die ik zelf niet kan verzinnen. Ik haat alles aan mindfulness. Van voor naar achter en weer terug. Alles. Vanaf het mindful bezig zijn, tot aan de mensen. Hoe komt het in hemelsnaam in iemand op om minfulness te gaan volgen? 

Ik heb de afgelopen week al een WeTransfer bestand binnen gekregen met tracks. Ik heb een werkboek gekregen en het programma, met daarbij de boodschap dat ik, na de eerste les (is het een les?) een cd krijg en het werkboek ligt dan ook voor me klaar. Dat is wel zo mindful voor het regenwoud. 

Vandaag dus sessie 1: De automatische piloot.

Dat is een ding waar ik absoluut geen meester in ben, was het maar zo! Ik wou dat ik eens automatisch iets deed, zonder daar over na te denken. Zonder er bewust bij stil te staan. Ik vond dan ook dat ik de eerste les mocht overslaan. Volgens George was dat niet de bedoeling: ‘Nee je moet gaan kijken en het proberen en bla bla bla.’ En dus heb ik net – heel braaf – mijn werkboekje opengeslagen.

‘’Het moment’’ heet het eerste onderdeel. Het moment, dat een moment wordt om vervolgens over te gaan in een moment. En ik maar denken dat dat gewoon een minuut heette. Zo zie je maar. Het valt mij ook op dat sessie 1 beduidend korter is dan de rest van de sessies. De stille hoop is dan ook dat ik straks niet om elf uur, maar om half tien al thuis ben. Maar dat is een instelling voor partypoopers. Met zo’n negatieve houding win je natuurlijk nooit.

En dus stap ik straks vol goede moed de deur uit. Met mijn grootste tas bungelend aan mijn arm. Want als daar zo’n heel werkboek en een cd in moet komen, dan kan ik maar beter goed voorbereid zijn.

Niet heel erg hier en nu, maar wel bijzonder praktisch, zo’n gedachte.

 


In ‘Mijn reis naar mindfulness’ kun je de komende weken lezen hoe ik ontzettend mindful word. Dat is natuurlijk als ik het ook daadwerkelijk volhoud. Maar daar hoef ik  gelukkig niet over na te denken. Het enige wat is, is hier en nu. Vanzelfsprekend.

 

één antwoord

  1. hillebilly

    nou ja ik had geen internetverbinding meer…dus of 2 keer reactie of gewoon 1 keer,ik zei dat ik je niet uitlachte ,maar dat het herkenbaar is….alleen heb ik het lef niet om te gaan….en helaas geen katten meer

    Beantwoorden

Geef een reactie