Ga The Shining nou niet kijken. Hou je in. En áls je hem dan toch gaat kijken, doe dat dan in hemelsnaam niet waar anderen bij zitten. Je gaat ze ergeren. Je gaat ze zeggen dat ze het boek moeten lezen. Kijk hem niet. Hij komt vast niet eens in de buurt van het boek. Laat je vriend met rust en zeg dat je hem niet wil zien. Kijk een andere film, of lees een nieuw boek. Neem afstand van The Shining. Je hoeft niet te bewijzen dat het boek beter is.

Maar wat nou als het boek níét beter is?…

Bijna twee weken gingen mijn gedachten als een pingpongballetje heen en weer. Wel. Niet. Wel. Niet. Wel. Niet. De conclusie was uiteindelijk wel. Ik had een paar vrije uurtjes verdiend na het saaie werk dat ik die hele dag had gedaan. De Man vond dat ook en kwam enthousiast de keuken in gehobbeld: ‘The Shining staat op Netflix!’

En dus keek ik twee minuten later The Shining, met een bord Gado Gado op schoot. En het duurde niet lang tot ik moest concluderen dat ik beter voor ”niet kijken” had kunnen kiezen.

Is het niet altijd zo dat je beter het boek kunt lezen?

Nee. Niet per se. De Harry Potter boeken zijn niet om aan te zien (of te lezen), zo slecht. De film daarentegen is briljant! Hetzelfde zien we bij ‘Wild’ van Cheryl Strayed.

Toch hebben we hier te maken met Stephen King: een echte schrijver. Niet zo’n slap aftreksel zoals JK Rowling. King is King, en het is niet gemakkelijk om die prachtige verhalen naar het doek te vertalen.

the shining

Dat blijkt wel weer uit The Shining. Een slap, vlak en onsamenhangend verhaal waarin slechts één goede acteur verstopt zit. De rest is ruk. Van begin tot eind een karikatuur van het boek. Personages ontwikkelen zich ongeëvenaard slecht, je zit anderhalf uur te kijken naar onlogische vorderingen en aan het einde denk je: de helft van alle personages (en dat zijn er al niet zo veel), hadden net zo goed niet kunnen verschijnen.

Neem als voorbeeld meneer Dick Hallorann, een personage waar het boek niet zonder had gekund. En ook de makers van The Shining hadden dit waarschijnlijk ergens in hun achterhoofd opgeslagen, na het lezen van het boek. Hallorann laat zich in één van de eerste scene’s zien, zegt dat Danny ‘The Shining’ heeft, en vervolgens komt de dialoog tot een eind. Dick Hallorann is wellicht de meest nutteloze figuur in deze film. Waar hij in het boek mijlen ver reist om het gezin te helpen en ook uiteindelijk de held van de dag (en jaren daarna) is, wordt Hallorann in de film direct neergeknald zodra hij het hotel binnenstapt.

Waarom zit de beste man in de film? Wat is zijn motief om naar het Overlook hotel te komen? In de dialoog op het begin van de film wordt hier niets over weggegeven en aan het einde van de film gaat hij dood voordat hij is begonnen. Wat een ongelooflijk slecht en nutteloos karakter. En het feest wordt compleet gemaakt door één of ander hysterisch wijf dat het personage Wendy vertegenwoordigt en eruit ziet alsof ze al drie jaar onder de grond heeft gelegen. Dat verklaart wellicht ook waarom ze niet kan acteren.

Een aanfluiting.

Er is niets over van het briljante verhaal en de persoonlijke, psychische gevechten die King in 500 pagina’s neerzet. Er heeft een of andere hansworst op gezeten die gedacht moet hebben dat The Shining als film perfect zou zijn. Daarna hebben zijn hersenen zich uitgeschakeld en heeft hij van een kasteel een drol gemaakt, die even later wordt opgevolgd door een berg diarree.

Mijn speurtocht naar de miniserie van The Shining gaat verder, want hier kan ik niet mee leven. De miniserie is door Stephen King zelf geschreven en geregisseerd, dus ik mag toch aannemen dat die het verhaal een stuk beter naar voren laat komen.

Ik wil bij dezen mijn excuses aanbieden aan mijn meneer die opnieuw geconfronteerd werd met mijn krankzinnige uitbarstingen over de vertaling van boek naar film. En ik beloof hem bij dezen ook dat ik nooit meer samen met hem een film kijk wanneer ik het boek heb gelezen. 

 

Geef een reactie