Aaah! Zijn we niet dol op autobiografische verhalen? Ik wel! Het is altijd mooi en inspirerend om te zien hoe iemand een enorm succes wordt, na vele tegenslagen. En precies zo’n verhaal vind je in één van de nieuwe release van 20th Century Fox Home Entertainment:

Joy Joy

Joy vertelt het levensverhaal van een vastberaden vrouw, Joy Mangano (Jennifer Lawrence) die haar excentrieke en disfunctionele familie bij elkaar probeert te houden. Gedreven door noodzaak en creativiteit brengt Joy haar levensdroom in werkelijkheid en wordt ze hoofd van een machtig imperium in een wereld die stijf staat van genadeloze commercie. Hier leert ze de nadelige kanten van het succes. Verraad, ontrouw, het verlies van onschuld en littekens van de liefde spelen een rol in deze intense, emotionele en menselijke komedie geïnspireerd op een waargebeurd verhaal.

Deze officiële synopsis doet Joy eigenlijk niet genoeg eer aan. Joy is veel meer dan een vrouwtje dat van de één op andere dag haar levensdroom in werkelijkheid brengt. Deze autobiografie is veel verfijnder. Zo kun je meekijken in het échte zakenleven en iedere keer als Joy weer onderuit wordt gehaald, voel jij het net zo hard.

Ontroerend & hilarisch

De combinatie van al die verschillende mensen die noodgedwongen onder één dak wonen, wordt prachtig weergegeven. Het is waar: de personages zijn karikaturen en worden lichtelijk overdreven, waardoor ze niet als ”echte mensen” over komen, maar het geheel wordt mooi in balans gebracht door Jennifer Lawrence. Daarnaast doet Robert De Niro het best aardig in de bijrol als vader van Joy.

Joy

Dan is er nog het stomme halfzusje dat kapot gaat van jaloezie – natuurlijk moet die er zijn -, en het huishouden bestaat uit Joy, haar vader, twee kinderen, haar oma, haar soapverslaafde moeder en de ex-man van Joy (Édgar Ramírez) die al twee jaar in haar kelder woont, omdat… Tja, waarom niet?

Al met al een grappig geheel en je wordt ook zeker niet tekort gedaan als het aankomt op De Niro’s flauwe en harde opmerkingen.

Inspirerend

Maar behalve dat gelach om de belachelijke combinatie van mensen die onder één dak wonen, is Joy een heel mooi verhaal. Het is geen romantisch gezeik, maar vooral een inspirerend verhaal over een vrouw die van geen ophouden weet.

Joy

Joy krijgt tegenslag na tegenslag, maar reageert altijd koeltjes, pakt haar boeltje weer bij elkaar en vecht terug. Het is mooi om te zien en je wilt ook wel weten hoe het afloopt. Het verhaal vordert langzaam, maar niet te langzaam. Dit maakt het begrijpelijk voor iedereen en je krijgt ruim de tijd om de personages te leren kennen en met ze mee te groeien.

Eind goed, al goed?

Toch bevindt zich in de laatste minuten van Joy een sprong in de tijd die een beetje verwarrend gevonden kan worden als het op karakters aankomt.

Joy is niet langer dat leuke meisje, maar één of andere statige, stijve trut die parels in haar oren draagt. Ze gedraagt zich uit de hoogte en knikt met iedereen mee die het zwaar heeft, omdat ”zij natuurlijk al die kennis wel heeft.”
Man, man! Had dat nou niets anders gekund? Het is een typisch Amerikaans einde waarbij alle personages weer even bij elkaar komen, om zo te vertellen wie wat doet en hoe het allemaal gaat. En toen leefden ze nog lang en gelukkig.

5

Los van het einde is Joy wel een pracht verhaal en ook eentje die het wel waardig is om op dvd aan te schaffen, omdat je hem een jaar later zo weer zou kijken. Een prachtig inspirerend (en zelfs feministisch) verhaal over het kleine meisje dat haar grote droom laat uitkomen. Daar krijgen we nooit genoeg van, toch?

 

Vanaf vandaag is Joy overal verkrijgbaar.

Geef een reactie