Ik kijk niet veel series. Veel te veel moeite, vind ik. Een serie moet namelijk aan je groeien, je moet er tijd in steken…of eigenlijk eerder uitzitten, net als een slechte relatie waar je met één been bent ingestapt en de rit maar uitzit omdat je er toch in zit. Bij films is dat niet zo, dan ben je meestal in twee uur wel klaar. Dat zijn eerder one night stands: lekker snel, erin en eruit – BAM! klaar.

Door die reden heb ik een regel bedacht: als ik de eerste aflevering niks vindt, dan gooi ik de rest ook in de prullenbak. Dan hou ik ermee op, daar verdoe ik mijn tijd niet aan. Het is hetzelfde als een blind date, waar je na het eerste drankje al het badkamer raam uit klimt.

Bij Fargo was dat niet het geval. De eerste aflevering greep me meteen bij de lurven en de serie weigerde me daarna los te laten. Het is de gitzwarte humor en het vreselijke geweld, denk ik, dat zo erg bij me is blijven hangen. Daarnaast, zit ook het verhaal goed in elkaar. Deze combinatie, gemaakt door de bekende Coen Brothers, zorgt ervoor dat je de afleveringen in een hoog tempo doorkijkt, totdat je uiteindelijk als een verslaafde rillend eindigt op de bank.

De sfeer die de serie creëert is fantastisch, in beide seizoenen. Fargo speelt zich namelijk af in het slaperige ondergesneeuwde dorpje Sioux Falls in Massachussets, dat in 2005 en rond 1970 (respectievelijk seizoen 1 en 2) wordt opgeschrikt door een aantal moorden. Het verhaal volgt deze moorden en hoe deze worden opgelost, vanuit het perspectief van de moordenaars en de politie (en daarnaast ook iedereen in het midden).

Het zijn losse draden die, naarmate de serie zich ontvouwt, steeds meer met elkaar in verbinding komen. Het witte decor is daarmee ook een prachtig achtergrond voor alle kleurrijke personages, die daardoor extra goed tot hun recht komen. Fargo is een serie van uitersten, van de soms nuchtere en naïeve uitspraken van de personages, tot de verschrikkelijke dingen die ze uitvoeren. Fargo volgt het leven van simpele mensen, allemaal nette burgers, die met uitzonderlijke dingen worden geconfronteerd. Het is een bekend thema van de Coen Brothers, dat me meteen deed denken aan hun andere bekende films, zoals No Country for Old Men.

Fargo krijgt naar mijn idee te weinig aandacht. Het wordt overschaduwd door zijn grote broers op Netflix, zoals House of Cards, waardoor het enigszins in een hoekje wordt weggemoffeld. Je hoort er in ieder geval niemand over, terwijl de serie wel een 9.0 krijgt op IMDB. Ik ben in ieder geval fan en propageer Fargo aan iedereen die het maar horen wilt (tot vervelends toe), want ik vind dit echt een pareltje van een serie en ik weet zeker dat je dat ook al zal vinden, als je Fargo maar een kans zou geven.

Zie het als een blind date, als een one night stand. Vind je het niks? Dan mag je van mij de serie in de prullenbak gooien. Al weet ik zeker dat je dat niet zal doen.

 

één antwoord

Geef een reactie