“Mitz, Prince is dood”, appte mijn moeder. “Mitzi, heb je het gehoord van Prince?” berichtte mijn vader. Vervolgens nog een stuk of tien van deze berichtjes van vriendinnen. Eerst ongeloof en daarna een pijnlijk verdriet. Ja, het was waar, Prince is dood. Maar dat weten jullie inmiddels allang.Prince_at_Coachella

Ik hoor mensen weleens praten over tere zieltjes. Nou, als je het over een teer zieltje wil hebben, moet je bij mij zijn. Het gaat er niet alleen om dat ik de dood van een beroemdheid me zo aantrek dat ik een paar dagen in een soort Twilight-zone leef, maar nog erger is dat ik er naar zes of zeven jaar nog niet mee om kan gaan. Misschien is het raarste nog wel dat iedereen een vreemd soort respect voor me heeft als ik praat over bepaalde dode beroemdheden. Mijn naasten weten dat er op bepaalde data gewoon geen plek is voor leuke dingen en dat als ik me rot voel, gewoon even zijn muziek moet gaan luisteren.

Ik had eigenlijk verwacht dat mijn tere zieltje nog wat jaren zou overlopen van de plotselingen dood van Michael Jackson. De enige man die met een portret foto in mijn huis staat en aan wiens memorabilia ik meer geld uitgeef dan eten. Niet alleen zijn muziek en geniale videoclips (don’t get me started), maar vooral zijn gedachtegang en humanitaire kant maakte hem voor mij een held. En door zijn muziek ontdekte ik Prince.

En Prince was gewoon funky en gek. Hij deed al die dingen die je nooit van een man zou verwachten. Zoals een kontloze broek aantrekken naar de VMA’s en zingen in een achterlijk hoog piepstemmetje tot gillens toe, maar het gewoon dóén. Waar Michael (ja, ik mag hem bij z’n voornaam noemen) een held en genie was, was Prince een soort van gekke professor. Fascinerend, op z’n minst.

Dus toen ook hij een paar weken geleden overleed, stortte mijn wereld wederom in. Ik heb nog nooit zoveel random huilbuien gehad. Hij was alles wat ik nog had toen Michael de aarde verliet. En dat kon mijn tere zieltje toch niet echt aan. Zeker niet omdat media het over andere dode popsterren gaan hebben (zoals Michael) als het nieuws op is. Flashbacks alom.

Mijn vriend opperde dat ik fan zou moeten worden van Justin Bieber, omdat hij nog jong is en ik hem waarschijnlijk niet overleef. Toch gaat het niet om zomaar fan zijn van iemand. Bij mij in ieder geval niet. Anders zocht ik natuurlijk niet al die ‘oude’ mannen uit.

Eigenlijk stom dat ik zo’n teer zieltje heb dat nergens tegen kan, aangezien ik minstens twee keer per dag ‘diva’ of ‘bitch’ genoemd word. Soms zelfs ‘heks’, maar dan heb ik het echt bont gemaakt. Sommigen denken dat mijn hart van steen is of dat ik er geen heb (tref me vooral niet als ik boos ben). Het lijkt wel alsof ik het weinige gevoel dat ik heb alleen kan uiten met muziek. En daar helpen die twee verloren genieën dan zo verdomd goed bij. Een danceparty met 1999 of Billie Jean, maar die huilbuien worden toch het best ondersteund door Man in the Mirror of Purple Rain. Ja, die zing ik dan mee compleet met gebroken stem en één naar-beneden-dwarrelende traan voor extra dramatisch effect.

Het deed me beseffen wat voor bijzondere mensen er op de wereld rondlopen, of ja, eigenlijk niet meer. De kracht hebben om mensen een bepaald gevoel te geven bij een liedje. Zoveel gevoel dat de ontvanger zijn eigen leven even vergeet. Zoveel gevoel dat de ontvanger een gebroken hart overhoudt aan het overlijden van de zanger van dat speciale lied.

De Twilight-zone waarin ik een paar dagen leefde, is weg en de tranen zijn bijna gedroogd. Tijd om te herinneren en vooral te genieten van de overgebleven muziek. Time will heal a broken heart.

 

Geef een reactie