Volgens mij ben ik een leuke vriendin. Dat denk ik, omdat Esther dat wel eens zegt. Niet vaak, maar wel eens. Tussen neus en lippen door. Ik ben geen leuke vriendin omdat haar verjaardag zal onthouden. Ook niet omdat ik alles laat vallen om bij haar te kunnen zijn. En ik kan ook niet lekker koken of een dagje uit betalen, maar er is één ding wat ik wel kan: glimlachen. 

Nu glimlach ik niet heel erg vaak – De Man kon zelfs opnoemen wanneer ik voor het laatst had gelachen ”ja je weet wel, die zaterdagochtend toen…” – maar je kunt me heel gemakkelijk aan het glimlachen krijgen.

Als kattenliefhebber, staat mijn complete Facebook tijdlijn vol met katten. Van de pagina ‘Cat Lover’ naar de pagina ‘Cat Lovers Club’ (klinkt vies hé), tot aan de ‘Cute Cats Club’ en de overtreffende ‘Ridiculously Cute Cats’ pagina: ik volg ze allemaal. Die ene lieve kitten gaat niet aan me voorbij, het katje met de twee verschillende kleuren ogen ook niet, en ook niet de kat die op een doosje eieren is gaan zitten. Ik zie ze allemaal. Ik mis alle status updates van vrienden die ik niet nadrukkelijk in mijn favorieten heb gezet (en dat is dus alleen Esther), omdat ik me dag en nacht vermaak in de Cat Lovers Club.

En dat is een groot voordeel, want alle filmpjes die al dertig keer door iedereen zijn ontdekt en gedeeld, zie ik niet. Ik volg geen 9Gag of andere dingen waar mensen om moeten lachen. Ik word elke dag verscheurd door de schattigheid van katten en dat geeft me een voldaan gevoel. En als je iemands vriendin wilt zijn, dan is het enige wat je hoeft te doen af en toe laten merken hoe grappig je die persoon vindt, dus volgens mij doe ik niets verkeerd.

Esther vind ik grappig. We delen hetzelfde gevoel voor humor, maar we delen niet dezelfde interesse in pagina’s op Facebook, of websites die we bezoeken. En dát is waarom ik zo’n leuke vriendin ben, want je kunt me werkelijk alles sturen en ik heb het nog lang niet zelf ontdekt. Ik zal nooit zeggen dat ik het plaatje al ken, ik zal altijd oprecht even glimlachen en soms sla ik de foto zelfs op. Pas als ik hem dan naar anderen doorstuur, krijg ik een: ‘Die ken ik al’, of, ‘Jack, die is al heel oud’, maar dat weet ik natuurlijk niet.

De mensen die zulke dingen zeggen, zijn gewoon stom. Het zijn vrienden, maar geen leuke vrienden. Het zijn moeilijke mensen die je keer op keer met iets nieuws moet vermaken, maar dat lukt je bijna niet. Zij zitten dagen lang op 9Gag en hebben alle verrassende plaatjes die jij voor hen hebt verzameld, drie jaar geleden al voorzien van een lach. Het is nu zelfs op het punt gekomen dat mijn moeder haar schouders ophaalt en zegt: ‘Oja, die zag ik laatst op Facebook.’

En daarom ben ik de leukste vriendin van iedereen. Je kunt me alles sturen en ik geef jouw leuke plaatjes met gemak een grote glimlach.

Mocht je nu denken: wat doet dit er toe? Het is een wat omslachtige manier om mijn lievelingsplaatje te delen. Eentje die jij natuurlijk al lang kent, maar die nu – meer dan ooit – van toepassing zal zijn.

banaanlezen

Graag gedaan.

 

Geef een reactie