De Spice Girls, K3, Britney Spears: ik heb ze allemaal overgeslagen. Toen ik een cd speler op mijn kamer kreeg, was de eerste cd die ik zelf kocht Hitzone 20. Maar daarvóór moest ik het doen met de muzieksmaak van mijn moeder. En ik moet zeggen, ik had niets te klagen.

Ergens tussen de CD’s van Mark Knopfler, James Taylor en Michael W. Smith lag een cd die mij meer fascineerde dan enig ander album ooit gedaan heeft. Op de voorkant stond een reusachtige, metalen alien-spin-robot die met lasers een schip kapot straalde. Niet bepaald iets wat een gemiddeld 12-jarig meisje aanspreekt. Maar ik vond paarden stom en aliens cool, dus ik was waarschijnlijk geen goed voorbeeld van een gemiddeld 12-jarig meisje.

War of the Worlds

Vergeet even die vreselijke flutfilm met Tom Cruise.
In 1940, de pre-televisietijd, maakte Orson Welles een hoorspel voor de radio, gebaseerd op de sciencefictionroman van HG Wells. Hij wilde dit verhaal over een invasie van Mars zo realistisch mogelijk neerzetten. En waar ze in 2016 dan gewoon de beste special effects tevoorschijn halen, deed Orson dit door het hele verhaal neer te zetten in documentairevorm. Het hoorspel begon als muziekprogramma, dat zogenaamd onderbroken werd voor dringend nieuws over vreemde ontploffingen op Mars. Verschillende “journalisten” deden verslag van metalen cilinders die neerstortten in New Jersey, en later in andere staten. Ze lieten weten hoe het leger volledig machteloos was tegenover de geavanceerde wapens van deze Marsbewoners. En na slechts enkele minuten was te horen hoe Amerika werd onderworpen aan buitenaardse wezens. Het gevolg…

Heel fucking Amerika in paniek

Veel mensen hadden het intro van het 1-uur durende hoorspel gemist, en dachten dat de nieuwsberichten echt waren. Bovendien heerste er al onrust door de beginnende wereldoorlog. Mensen pakten massaal hun spullen om de grote steden uit te vluchten, en berichten over lichtflitsen en zwarte rook overspoelden de politiestations. Sommigen beweerden de Marsbewoners zelfs met eigen ogen te hebben gezien.

Orson Welles was in één klap beroemd. Of berucht, hoe je het maar wilt zien. Mensen waren woedend. Omdat er van tevoren duidelijk was aangekondigd dat het om een hoorspel ging, werden juridische klachten verworpen. Wel moest het CBS beloven nooit meer zo’n hoorspel uit te zenden.
Later werd het hoorspel nog wel vertaald en aangepast uitgezonden in Equador, waar na afloop drie radiopresentatoren werden gearresteerd, en in Chili, waar spontaan het leger werd gemobiliseerd.

Jeff Wayne

In de jaren ’70, de gouden tijd voor synthesizers, besloot Jeff Wayne het nog eens dunnetjes over te doen. Dit keer niet als hoorspel, maar als progrock musical. Samen met zanger David Essex en verteller Richard Burton produceerde hij een concept album waarin hij het verhaal verwerkte als muzikaal stuk. Ademloos zat ik te luisteren naar het verhaal, waar ik nog maar weinig van verstond, en kippenvel trok door mijn nekharen bij de buitenaardse groet…

Uh-laaa!

In plaats van een avondje film kijken, kan ik het je aanraden om dit album eens op te zetten. Droom met mij mee, dit keer zonder televisie, en laat je eigen brein het scenario voor je uittekenen. Ik beloof je dat je meer zult genieten dan van een teleurstellende film over hoe New York door aliens wordt aangevallen terwijl Tom Cruise heel hard wegrent.

 

(En als je écht terug wilt naar de tijd zonder tv, kun je hier het origineel uit 1940 beluisteren)

Geef een reactie