De Postcodeloterij stalkt mij kapot. Dat is omdat ze weten dat ik zo’n loser ben die in die acties trapt. Daar hebben ze een zesde zintuig voor. In hun callcenters zitten tegenwoordig ook geen mensen meer, maar robots, die iedere twijfeling kunnen aanvoelen in hun logaritmes. Ze zijn geprogrammeerd om ieder argument omver te praten, en zelfs een kale kip als ik weten ze wijs te maken dat er nog wel ergens een veertje is dat te plukken valt. Ze weten ook dat ik zo’n loser ben die in die acties trapt, omdat ik al eens in die acties ben getrapt. Je kreeg een Hema kadokaart ter waarde van 15 euro bij je lidmaatschap. De eerste maand betaalde je niks, en je kon direct weer opzeggen. Maar dan moet je dat natuurlijk wel doen.

robot-507811_640Een paar maanden later besloot ik dat het nu toch echt tijd was om de robots te lijf te gaan. Want een mailtje volstaat natuurlijk niet voor je opzegging. Nee, je moet bellen. Ik haat bellen. En ik haat bellen al helemaal als ik bel met iemand die mij ervan probeert te overtuigen dat ik eigenlijk niet had moeten bellen.

‘Hallo, ik wil graag opzeggen,’ blaat ik, zo gauw ik een medewerker aan de telefoon heb.
‘Oh, dat is natuurlijk vreselijk jammer. Wat is de reden van uw opzegging?’
‘Eeh… Ik heb er geen geld voor.’
De robot is van slag door mijn eerlijkheid en terwijl de harde schijf ratelt, blijft het even stil.
‘Oh… Tja. Dat is wel lastig inderdaad. We hebben nog wel een hele mooie aanbieding deze maand.’ Dit keer ben ik het die twijfeling hoort in háár stem. Ze weet dat het geen zin heeft, maar ze moet het vertellen. Zo is ze nu eenmaal geprogrammeerd. ‘In de maand augustus maakt u nu dubbel kans op de jackpot van –enorm bedrag dat ik nooit zal winnen- en de eerste maand mag ik u helemaal gratis aanbieden.’ Het is grappig hoe ze het altijd hebben over ‘helemaal gratis’. Soms zijn dingen namelijk maar een beetje gratis, maar bij hen is het, speciaal voor mij, alleen deze maand, he-le-maal gratis! Dan gaat er ergens een lampje branden bij de robot. ‘En stel nou dat u nu opzegt en de jackpot valt op uw straat. Dan winnen al uw buren, maar u niet. Dat zou toch jammer zijn?…’
Ah, groepsdruk! Die had ik nog niet eerder gehoord. ‘Nou, dat zou heel leuk zijn voor ze.’ antwoord ik. ‘In dat geval krijg ik een heleboel nieuwe buren. Ook wel eens leuk.’ Stiekem ben ik wel trots op mezelf.
‘Heeft u al eens wat gewonnen met de Postcode Loterij?’ vraagt de ze dan.
‘Voor zover ik weet niet.’
‘Ik ga het toch even bekijken hoor, momentje…’ En terwijl de robot de data verwerkt kijk ik even op mijn telefoon om te zien dat ik alweer tien minuten verloren heb. ‘Oh mevrouw, ik zie hier dat u deze maand iets gewonnen heeft!’ De robot lacht triomfantelijk en stiekem maakt mijn hart een klein sprongetje. Iets gewonnen bij de Postcode Loterij? Dat kan deze kale kip wel gebruiken…
‘U heeft een pak stroopwafels gewonnen!’
‘… Oh. Oke, geweldig!’
‘Nou, dat is leuk toch?’
‘Beetje dure stroopwafels, maar het is beter dan niets.’
‘U wilt nog steeds opzeggen?’
‘Graag.’

De stroopwafels kwamen een week of twee later door mijn brievenbus. Mijn stroopwafels van 30 euro. Zes stuks, in een lelijk doosje van de Postcodeloterij, waar je verder niks mee kan, behalve zes stroopwafels bewaren.

De stroopwafels waren trouwens niet te vreten.

 

Geef een reactie