Een pop-up van Steam kwam tevoorschijn met de nieuwste spellen. Shelter 2 kwam 9 maart jl. uit en had meteen al een hoge waardering.

Gotta try this out!

Mede-geek Ruben was op bezoek en samen begonnen we aan dit indie avontuur.

Het begon in een donker bos. We bestuurden een zwangere lynx die op de vlucht was voor wolven. “Oh-neee”; zei Ruben dramatisch, zoals alleen hij dat kan.

Binnen een paar seconden waren we veilig en hoppa; moeder lynx poepte zomaar 4 kittens uit! Ze zagen er niet uit, maar oh wat waren we trots.

Een nieuwe dag begon en het werd tijd om eten voor onze jonkies te zoeken. Binnen een paar seconden smolt de sneeuw voor onze ogen weg. De vallei kleurde groen en zonder uitleg wisten wij dat de lente was aangebroken. De simpele, maar kunstzinnige animatie in combinatie met de zachte muziek gaf een rustgevende uitstraling.

En toen begon de stress.

Om het viertal in leven te houden moesten we ze constant te eten geven. Dat is het hoofddoel van dit spel. Moeder lynx had zelf geen voedsel nodig, maar als ze iets opat, dan herstelde haar uithoudingsvermogen sneller. Dit had ze nodig om te sprinten en arme kleine zoogdiertjes te vangen. Ruben maakte met veel gekreun en gesteun duidelijk dat hij moeite had met jagen. Tijdens de sprint kon de lynx namelijk amper keren en dit bemoeilijkte het mikken.

We kwamen erachter dat de kittens mauwende tijdbommen waren. Zonder dat we het doorhadden, gaven we steeds dezelfde te eten, waardoor het niet lang duurde voor de eerste bom ontplofte. Geen knal, maar een kortdurende klaagzang kondigde de dood van onze eerste kitten aan…

“Oh-neee” zei Ruben weer.

Ons moederhart was gebroken, maar de verantwoordelijkheden hielden niet op! We zouden doorzetten en leerden van onze fouten. We gaven de juiste kittens te eten, in plaats van af te wachten welke gulzige egoïst zelf op het eten zou afstappen (het zou je kind maar zijn).

Moeder lynx kon een reuk-visie activeren dat de omgeving donkergrijs maakte en prooien felrood. Handig bij het jagen, maar behalve rode prooien, waren er ook rare symbolen te zien.

Op de landkaart waren dezelfde rare symbolen te vinden die blijkbaar de verschillende locaties moesten aangeven. Verder was er een menu dat liet zien hoeveel voorwerpen we konden vinden. Maar waarom zouden we daar tijd insteken? Er waren veel domme dingen als veertjes en steentjes te verzamelen, maar zonder enkel nut!

We verkenden het enorme landschap.

Uit het niets verscheen er een donkere wolk op het land. Als een tsunami stormde deze op ons af! We hadden geen idee wat het was en wat we moesten doen, want dit ellendige spel had nog steeds geen enkele uitleg gegeven! We vluchtten! Tevergeefs…
In deze chaos, stierf nummer twee. Of misschien staat ze daar nog steeds op ons te wachten, geen idee, maar ze was opeens weg.

“Oh-neee”

Het seizoen veranderde weer. De kleuren werden anders, zelfs die van onze vachten. Er liepen nieuwe prooidieren rond. Het waren kikkers. Ze lagen voor het oprapen.

Het enige wat we deden was jagen voor onze jonkies. Uit pure verveling gingen we soms opzoek naar verzamelobjecten. Verder was er niks te beleven.

Het werd weer winter en we vonden herten in de bergen. Zij waren een uitdagende prooi om te vangen. Nummer 3 was onlangs overleden, het was niet anders. Ruben slaakte geen eens een oh-neee meer. Gelukkig was onze vierde al groot geworden en begon zelf eten te vangen. Dit zijn momenten dat je je als moeder trots voelt. Dat je kind iets bereikt heeft en geen vervelende last meer is.

Opeens kwamen er twee donkere balken in het scherm. Een cut-scene begon. Geen woord van uitleg kwam te pas, maar dat was ook niet nodig. Onze laatste… ging bij ons vandaan. Hij rende naar de horizon, onze missie was volbracht en toch deed dit moment pijn. We schreeuwden nog naar het beeldscherm, maar het mocht niet baten. Ze was weg…

We waren er stil van, totdat we beseften dat we vrij waren! Woohoo! Zo moeten mijn ouders zich hebben gevoeld toen ik eindelijk op mezelf ging. We konden doen en laten wat we maar wilden! Dit betekende opzoek gaan naar steentjes, veertjes en blaadjes… Wat een doelloos gedoe zeg. We gingen terug naar de den om de avond te laten vallen.

Sterren hingen laag bij de grond (fuck logic) en we besloten deze te gaan volgen. Opeens zagen we… hem. Een onbekende lynx, middenin een bloemenveld. Hij was zo mooi… We wisten wat er gebeuren zou. Zoetsappige muziek begon te spelen en de credits vielen.

Circle of life, baby!

Dit was het complete avontuur dat nog geen 45 minuten duurde. Het is een artistiek en gevoelig spel, maar met weinig inhoud. Het voelt alsof ‘t niet af is. Dit komt mede vanwege de vele bugs! We kwamen vast te zitten in de rotsen, prooien verdwenen soms door de grond en zelfs moeder lynx heb ik in de vergetelheid zien vallen.

En waarvoor? Het overlevende jong kwam in een stamboom te staan. Waardoor je met haar een nieuw spel kon beginnen om verder te gaan met steentjes verzamelen.

Tweede poging. We mochten de kittens weer namen geven en wat is er nou leuker dan jezelf te vernoemen? Ruben, Sikke, een willekeurige naam en de naam van iemand die we niet mogen. Het was perfect! Zo wisten we wie dood mocht en wie absoluut in leven moest blijven.

Onze naamgenoten stierven als eersten. Uiteindelijk konden we het lot zo keren dat de kitten met de neutrale naam als enige overleefde. Hierna kregen we de optie om het nóg een keer te proberen.

“Oh-neee!” In dit geval was tweemaal scheepsrecht! Waarom dit spel zo hoog aangeschreven staat is mij een raadsel. Voor de artistiekelingen kan ik hem enigszins aanraden, maar ikzelf vind dit spel niet meer waard dan een lullige…

Geef een reactie