Ik heb een moeizame relatie met meisjes. Met de meesten dan. Ik vind ze eng, of zij vinden mij stom. Meestal allebei zelfs, denk ik. Toch heb ik er altijd van gedroomd om in zo’n vrouwenkliekje te zitten. Zo’n groepje tijgerinnen die er altijd voor elkaar zijn. Prachtig lijkt me dat!

Nu is dat verlangen de laatste jaren alleen maar sterker geworden. Ik heb wel mannelijke vrienden, maar het is toch lastig om daar alles mee te delen. Bij mannen moet je als vrouw gewoon niet gaan klagen over je partner. Simple as that. Toch moet je soms even je hart kunnen luchten. Maar hoe kom je tegenwoordig nog aan vriendinnen?

Op school is het makkelijk. pinky-swear-329329_1280Je gaat naast iemand zitten, vraagt om een pen, blijkt naar dezelfde band te luisteren en voila: een vriendschap is geboren. Nu ga ik al flink wat jaren niet meer naar school, en mijn contacten zijn wat verwaterd omdat iedereen het altijd druk heeft met studeren of werken. En nieuwe mensen ontmoeten is moeilijker dan ik dacht, zelfs als je kind naar school gaat.

Het schoolplein is nog steeds geen succes

Ik ben echt een verlegen kneus, en ga vaak ergens in mijn uppie staan. Het lijkt me leuk om andere ouders te ontmoeten, maar ze kennen elkaar vaak allemaal al, en dan staan ze in zo’n clubje… Laatst heb ik het wel heel bont gemaakt. Toen liet ik mijn fiets vallen bovenop een andere moeder, die spontaan begon te vloeken. Go Esther!

Iedere andere sociale blunder zal het met mij eens zijn dat we in een geweldige tijd leven. Een tijd waarin we ons achter een schermpje kunnen verschuilen om dit soort ellende te voorkomen. Ik had het met Jacky eens over alle datingsapps die er zijn. Vaak staat er bij de beschrijving van zo’n app dat je er ‘nieuwe mensen mee leert kennen’. Nu snap ik dat dat op Tinder of Grindr niet bedoeld is om beste matties te worden, maar hoe zit dat met andere apps?

Ik heb een Nokia, en dat betekent dat ik ongeveer 3 apps kan downloaden. Oké, dat is wat dramatisch, maar ik heb vrij weinig keuze. Maar na even zoeken kwam ik Nearby Live tegen. Een app die “je in contact bracht met mensen in de buurt”. Het kwam niet erg over als datingapp, dus ik besloot het erop te wagen.

De app heeft een openbare feed waar iedereen onzin op kan zetten. Dat deed iedereen dan ook, van harte.

 

Het was duidelijk dat ik hier geen soulmate ging vinden. Maar mijn nieuwsgierigheid was geprikkeld. Welke vrouwen waren zo wanhopig dat ze hier rondhangen? Eh, behalve ik dan…

Ik kreeg gelijk drie berichtjes

Alle drie van mannen uit India of omgeving. Wacht even, “Nearby Live” heette deze app toch? Ik ben geen topografisch wonder, maar ik weet wel dat India een aardig eindje lopen is. Ik keek wat rond, maar er waren bijna geen Nederlanders te bekennen. Om over Nederlandse vrouwen nog maar te zwijgen.

Het waren er welgeteld drie. Alle drie waren via hun Tinderaccount ingelogd. Ik denk dus niet dat ze bepaald op zoek waren naar vriendschap, maar what the hell! Ik begon een gesprekje. Heel stijfjes allemaal, want ik geloof niet dat de dames doorhadden dat ik gewoon vriendjes wilde worden. Ik voelde me echt een beetje een vieze vent…

Meisje 1 en 2 zeiden vrijwel niets. Meisje 3 kwam uit Brabant en dat is ook niet om de hoek, maar ik kon nu eenmaal niet kieskeurig zijn. We begonnen een gesprekje. Dat ging ongeveer zo. Of eigenlijk ging het precies zo, want dit zijn screenshots.

gesprek

 

Goed, dit ging dus nergens over. Over je kinderen praten werkt bij andere moeders, maar niet met andere vrouwen. Dus ik besloot iets te zoeken wat we gemeen hebben. Want als vrouw zijnde, had zij vast ook al kennis gemaakt met de eenzame, hitsige Indiërs.

 

wp_ss_20140818_0010

 

… Ja.

Het mag duidelijk zijn dat we geen BFF’s worden. En ik geef het op. Ik ga maar weer de ouderwetse manier proberen, en misschien een moeder zoeken waarbij ik me niet zo’n guppie voel. Ik mag dan misschien de pleinkneus zijn, maar ik zal heus niet de enige pleinkneus zijn.