Deze maand zijn er heel wat mensen die een bezoekje bij hun (schoon)ouders moeten afleggen, maar eerlijk gezegd vind ik zelf die bezoekjes niet zo erg. Sterker nog, ook buiten de feestdagen spreek ik graag eens met mijn moeder af, terwijl mijn vader eenzaam alleen thuis zit met de honden. Sorry pap, ik ben nou eenmaal een moederskindje.

En waar gingen we dit keer heen? Pa was er niet, dus gingen we naar haar stille liefde:

Martin Brand

Wat One Direction is voor 14 jarigen, is Martin Brand voor de moeders in de kerk. Mijn moeder, tantes, en zelfs mijn ondeugend omaatje giechelen als schoolmeisjes als Martin na de kerkdienst even met hen praat.

Maar dit keer gingen we niet naar de kerk, waar ik trouwens al een flinke poos niet meer ben geweest. We gingen naar de voorstelling in Stadsschouwburg De Harmonie genaamd:

De Vier Maten Glimlach

Waar die naam op slaat? Al sla je me dood. Ik wist helemaal niks van deze hele voorstelling af. Moeke wou hier heel graag naar toe, dus ik nam haar bij de arm en ging erheen.

We waren nog niet eens ín het theater of we waren al omsingeld door een klein leger van grijze koppies. Oh shit, waar ben ik beland? Ik bracht de gemiddelde leeftijd behoorlijk naar beneden, gelukkig werd ik later versterkt door een aantal leuke jonge meiden.

Nadat ik mijn workout van die dag weer had gehad, door alle trappen van De Harmonie te hebben belopen, kwamen we in het bovenste zaaltje aan.

Daar kwam Martin na een paar minuten tevoorschijn in een getailleerd zwart pak. De oudjes kwijlden nog meer dan normaal. Samen met de muzikanten om hem heen zagen ze eruit als een stel lolbroeken die zin hadden in een leuke avond. Heel spontaan.

Leuke vent die Martin, maar mijn persoonlijke favoriet van die avond moest nog komen. Het kleurenthema was zwart met rood, en als tegenpool van Martin kwam zij in een prachtige rode jurk aanlopen. Ze is misschien een generatie ouder dan ik, maar wat een prachtmens! Ik zal de vier-letterige term voor zo’n vrouw niet benoemen, sinds deze blog door familie en ander christelijk publiek gelezen wordt.

En wie is zij? Voor dit antwoord moest ik net even Google raadplegen, maar ze heet: Barbara Lok.

www.artiestenplanner.nl
Er werd mij toegefluisterd dat zij een bekend persoon is, alleen niet zo bij mij.

Van elk nummer maakte ze een klein theaterstukje en de emoties in de liedjes werd voelbaar. Er was zelfs een liedje waar ze twee of drie keer een verkeerd woord zei, maar ze corrigeerde haarzelf op zo’n leuke en speelzame manier, dat ik me afvroeg of ze die fouten nou expres maakte of niet.

Samen zongen Martin en Barbara liedjes in een muziekstijl waar ik op z’n zachts gezegd geen fan van ben, namelijk; Nederlandstalige klassiekers. Daarnaast werden bekende nummers vertaald in het Nederlands, waardoor Jolene van Dolly Parton opeens getransformeerd werd in: Paulien. Zo fout, maar ook humoristisch.


De meeste Nederlandse klassiekers kende ik niet eens, maar de oudjes leken hier flink van te genieten.

Het bijzondere van deze voorstelling waren niet deze 2 hoofdzangers, of de oude nummers, maar het koor van ongeveer 70 man, dat binnen 4 weken de liedjes uit hun hoofd moesten leren. Een aantal keren kwamen enkelingen van het koor naar voren voor een solo. Prachtige en matige stemmen werden met elkaar afgewisseld. Deze afwisseling gaf een open gevoel. Het ging om het plezier en herkenbaarheid, niet om het nieuwe ‘The Voice’ talent te vinden.


Tijdens de 20 minuten pauze, genoten we van een bakkie koffie, terwijl we omsingeld waren met wel een dozijn kerstbomen.

De tijd vloog en voordat we het weten zaten we weer in het intieme zaaltje, getuige van het hoogte punt van de voorstelling.

Dit was (nu komt het, houd je vast): Martin Brand die in het Fries ging zingen. Jawohl! Noouu joh, het publiek ging wild! Het was ook wel heel schattig om te zien dat deze charismatische man sommige woorden niet helemaal correct uitsprak.

Aan alles komt een eind

Wat een ouderwets gezellige avond. Hoewel ik meer een liefhebber ben van Rock en Metal, was dit een geslaagde ‘feel good’ voorstelling zo voor de feestdagen. Ik bedankte mijn moeder voor de leuke avond, die zelfs nog een half uur was uitgelopen, waardoor ik een sprintje moest trekken om nog op tijd op mijn werk aan te komen. Terwijl de vele lichtjes in Leeuwarden mij voorbij flitste voelde ik mij helemaal in de kerststemming, zonder ook maar 1 kerstnummer te hebben gehoord.

Dit was zeker niet de laatste voorstelling, mocht je voor een (zeer) ouderwets gezellige avond willen gaan, kijk dan op: http://viermatenglimlach.com/