Ik zet niet gauw cd releases in mijn agenda, maar deze stond er al een paar weken in. Ik telde de dagen af, want het was na twee jaar eindelijk in zicht: Taylors nieuwe album ‘1989’! Stiekem ben ik heel erg fan van Taylor. Of eigenlijk niet zo stiekem. Ik doe niet aan guilty pleasures. Ik vind haar gewoon hartstikke leuk!

Ik weet niet precies wat het is dat me zo trekt aan Taylor Swift. Laten we eerlijk zijn: wat ze doet is niets nieuws. In dit album is ze helemaal van de country af, en volledig over op de pop. Zelfs dat is voor haar niet helemaal nieuw, want ook haar vorige album ‘Red’ was al erg poppy.

Eigenlijk verbreek ik ook een van mijn regels als ik naar haar luister. Ik voel me altijd een beetje schuldig als ik geniet van artiesten die live niet heel geweldig zijn. Het voelt een beetje alsof ik iemand help vals te spelen. Maar heeft Taylor mijn hart gestolen.

Toen het album uit kwam was ik dan ook door het dolle heen. Alle hints die ze via Twitter en Instagram had gepost hadden me ontzettend enthousiast gemaakt voor de release. Dus toen het album beschikbaar kwam, wist ik niet hoe snel ik hem moest binnenhalen.

Het is duidelijk dat Taylor een nieuwe koers is ingeslagen. De banjo is uit het raam gegooid en heeft plaatsgemaakt voor een synthesizer. Op de achtergrond een pulserende bas, en Taylors prachtige, meisjesachtige stem er ver bovenuit. De titel ‘1989’ staat deels voor de 80’s-achtige invloeden die er gedurende het hele album terug te vinden zijn. De track ‘Clean’ schijnt ze samen met Imogen Heap (een ander idool van mij) te hebben gemaakt. Volgens mij heeft Imogen zelfs een paar backing vocals ingezongen, maar dat staat nergens vermeld. Al met al is het een prachtig geheel geworden, en iets dat ik nog heel vaak op zal zetten.

Maar toch…

Ik ben een klein beetje teleurgesteld. Ik word altijd een beetje verdrietig als artiesten die goede muziek maken, ineens “iets nieuws” willen. Waarom zou je iets dat goed werkt, veranderen? Natuurlijk is het goed om je te blijven vernieuwen, maar ik mis iets… Ik mis de banjo, ik mis de cowboylaarzen! Ik mis vooral het idee van een meisje met wafelhaar dat op de rand van haar bed, met haar gitaar, liedjes schrijft over de meest tragische liefdesverhalen. Maar nu is Taylor volwassen, en ze is een popster geworden. Tja, kleine meisjes worden groot, I guess…

Het tweede wat me tegenvalt aan dit album is dat de liedjes niet erg blijven hangen. Nu ik ze wat vaker heb gehoord beginnen ze te slijten, maar ze zijn niet zo meeslepend als haar vroegere werk. We kunnen al een paar weken genieten van ‘Shake it off’. Het nummer vond ik heerlijk! Op de break na dan, daarvan gingen mijn nekharen een beetje overeind staan. ‘I know places’ is mijn persoonlijke favoriet, en ‘I wish you would’ is ook een fijn nummer dat we waarschijnlijk in de hitlijsten terug gaan vinden. Maar de rest van de liedjes zijn een beetje… Middelmatig. Het is niet zo catchy als ik gewend ben. De melodieën zijn hier en daar wat eentonig, en dat is gewoon jammer.

Wat ik wel heerlijk vind aan 1989 zijn de songteksten

Taylor Swift, InstagramDie zijn gewoon weer helemaal Taylor Swift. Liefdesliedjes zoals ze geschreven moeten worden. Subtiel, lief, dramatisch, onschuldig en ontzettend romantisch. En daar komt de oude Taylor toch weer terug: ze stort haar hart uit in haar liedjes en is niet bang om daarbij wat details van de drama’s in los te laten.

Wat ik het leukste vind aan Taylor Swift is misschien wel dat zij de meisjesjeugd vertegenwoordigt die ik zelf een beetje heb overgeslagen. De slaapfeestjes met vriendinnen, de verzameling vintage jurkjes, de romantische dates, de heartbreak die je samen met vriendinnen uithuilt… De manier waarop ze haar persoonlijkheid in haar liedjes stopt, geeft je het gevoel dat ze een goede vriendin is. Dat is waarom ik zo’n zwak voor haar heb. Nee, het album is niet zo leuk als ik had verwacht. Maar het is Taylor. En ik kan nooit lang boos op haar blijven.

And for good old time’s sake: