Verdomme hey! Ik was vergeten dat The Gaslight Anthem bestaat! De release van het vijfde studio album ”Get Hurt” was op 12 augustus j.l. en ik ben oprecht verbaasd dat ik er helemaal niets over gelezen heb. Dit album gaat werkelijk door merg en been. Wat een zanger, wat een fijne sound en wat fijn dat er nog bands bestaan die gewoon lekker hun eigen shit blijven doen.

Get hurt

JA! Wat een album! Ik word altijd verrast door de melodielijnen van de band. Ik krijg trouwens een beetje een Pearl Jam gevoel bij het luisteren van Get Hurt.

Het album:

Stay Vicious is een vrij beukende (had je anders verwacht?) opening voor een album dat melodieuzer is dan de voorgangers. Tijdens de opening hoor je wat meer de oude sound van The Gaslight Anthem terug; fijne riffs, een beetje een oldskool sound en gewoon lekker beuk’n!
Leuk weetje: De producer van Get Hurt is Mike Crossey. Deze beste man is tevens de producer van Arctic Monkeys, een band die ik oprecht niet kan waarderen, hoe graag ik dat ook zou willen hoe erg het ook zou moeten. Toch mooi dat Mike Crossey ook in staat is een prettig album af te leveren voor mensen zoals ik. get-hurt

De stem van Brian Fallon verveelt nooit. Het hangt van het nummer af of je een hele rauwe versie hoort of een wat hoger register. Een kleine test die ik uitvoerde bij verschillende personen wees uit dat ze niet doorhadden dat het om dezelfde zanger ging. Dat vind ik persoonlijk niet iets negatiefs. Fallon doet me heel af en toe denken aan Corey Taylor. Tijdens 1ooo years (de tweede track van Get Hurt) merk je toch dat Brian Fallon een commerciëlere sound heeft en dat zijn roots veel meer bij de (punk?)rock liggen, dan bij stoere mannen metal.

En wat een fijne baslijn heeft 1000 years! De bas maakt hem hoor. Het is niet te veel en niet te weinig. Als de bas mee had geouwehoert met de gitaar, dan was dit nummer een complete flop geweest. Mooi gedaan. Props!

De gehele productie is compleet in balans, qua lyrics vallen de pauzes op precies de juiste momenten en wat zijn ze weer stoer en tegelijkertijd emo.

Wat ik wel akelig vind is de enorme harde mix van de tweede gitaar in 1000 years, maar dat is een kwestie van smaak. Wat mij betreft had de gitaar wat minder chaotisch mogen doorgaan, maar nogmaals: dat is persoonlijke voorkeur.

En dan de klapper van Get Hurt:

De derde, gelijknamige track: Get Hurt.

Godverdomme man, keer op keer als dit nummer naar het refrein overgaat schijt ik een beetje in mijn broek van ellende. Wát een overgang jongens. Echt zo van BOEM. Het nummer dreigt al tijdens het couplet, terwijl de band daar eigenlijk weinig voor doet; het is puur de drummer. Je voelt het aan alles in het nummer: zometeen gaat het gebeuren, maar nu nog niet.

Wat mij in poppy arrangementen van de afgelopen zeven jaar enorm tegenstaat is die lange dreiging in liedjes. Er wordt maar opgebouwd en opgebouwd tot op een punt dat je weg wil lopen en een glas cola wil halen. De manier waarop Get Hurt openbreekt tijdens het refrein geeft zo mooi aan dat je kunt dreigen en tegelijkertijd op een compleet onverwacht moment kan knallen.

En dat moment komt onverwacht omdat we het nu zo gewend zijn dat we moeten wachten. Maar eigenlijk hoeven we niet zo lang te wachten om de conclusie te voelen. Nee. Dat hoeft niet. Dit is Perfect. Get Hurt is het beste nummer van het album. Geen twijfel over mogelijk.

Daarna knalt het album lekker door hoor. Mooie zanglijnen, fijne drums, klein beetje Jimmy Eat World, klein beetje Pearl Jam, maar toch drukt The Gaslight Anthem compleet zijn eigen stempel op het album. En eigenlijk doen ze dat altijd in hun muziek.

Inmiddels draai ik het allemaal weer grijs

Deze band is een blijver en ik denk (en vind) dat ze wel hebben bewezen dat het kan. Waar we de band in de hedendaagse muziekscene moeten plaatsen? Geen idee! Maar we moeten het doen. In godsnaam! Ik snap dat The Gaslight Anthem heel erg rock ’n roll wil zijn en heul erg stoer, maar het blijft toch wel behoorlijk commercieel hoor. Geef niets!

Catchy, fijn, beetje stoer, authentiek, goede productie, nog steeds heel erg 2005, maar dan een beetje volwassener. Prima voor de afgetreden emo/gothic meisjes en de mannen met een gebroken hart.

Dikke vette like!

 

Geef een reactie