Een tijdje geleden maakte ik mijn gebruikelijke rondje door de boekenwinkel van Leeuwarden. Dat doe ik meestal op dinsdagochtend. Niet dat ik een heel strak ritme heb hoor, maar op dinsdagochtend komt het me altijd het beste uit. De ene keer blijf ik uren hangen en zit ik op een stoel de eerste stukken van een boek te lezen, de andere keer weet ik precies wat ik wil hebben en loop ik weer weg.

Die ene dinsdagochtend wist ik welk boek ik wilde kopen, maar mijn oog viel op een ander boek. Ik stond met twee boeken in mijn hand en een pinpas waar amper vijfentwintig euro op stond. Ik moest een keuze maken en ik koos dan ook voor het boek waarvoor ik naar de winkel was gegaan. Toch knaagde het wat aan me. Het andere boek leek me fantastisch en toen ik een aantal dagen geleden weer wat geld had, besloot ik het boek meteen aan te schaffen. review2

Mijn boek van jou

”Je wilt me.
Je houdt van me. 
Je hebt me nodig.

Ik ben als de dood voor jou.” 

Ik had hele hoge verwachtingen. Dat moet gezegd worden. Hoewel ik niet bekend was met de schrijver van het boek (kon ook niet, want dit is haar debuut), liet de voorkant me niet helemaal los. De wanhopige tekst die tegelijkertijd liefdevol of haatdragend kan zijn. Of misschien zelfs onverschillig. Zodra je het boek omdraait, wordt de nieuwsgierigheid alleen maar groter.

”Ik schrijf alles op als een verhaal. Er komt een tijd dat mijn verhaal van pas zal komen. Ik weet ook dat elk verhaal zijn eigen naam heeft. Ik wou dat ik dit verhaal een andere naam kon geven, maar er valt niets aan te veranderen. 
Dit verhaal is mijn boek van jou.”

Wat moest ik eruit opmerken? Een verloren liefde? Iemand die door is gedraaid? Iemand die gestalkt wordt? Is het autobiografisch? En wat zegt die tekst eigenlijk?

Ik had zo veel vragen.

Mijn interesse was gewekt. Het kostte me €20,- om erachter te komen wie deze vrouw was en van wie het verhaal nou eigenlijk was. Toen ik thuis kwam zette ik een pot thee en ging ik in mijn schommelstoel zitten bij het raam; mijn favoriete plekje om een boek te lezen. Ik sloeg het boek open.

”Jij bent het. Natuurlijk ben jij het. Jij bent het altijd.”

Ik vond het een prachtige opening. Om niet te veel weg te geven van het geheimzinnige dat het verhaal heeft, zal ik proberen deze blog neutraal te houden en toch mijn mening te geven. Lastige opgave, maar ik denk dat het boek daar om vraagt. De opening van Mijn Boek Van Jou is geheimzinnig, maar goed te volgen. Al snel blijkt dat het om vluchten gaat, of misschien zelfs overleven.

Clarissa-een

De hoofdpersoon, Clarissa, is een vrouw van achterin de dertig, die net vrijgezel is. Ze heeft een kinderwens, maar haar ex is onvruchtbaar. Ze worstelt met de dingen uit het verleden, maar dat is niet waar het verhaal om draait. Haar ex man, is niet de man over wie Mijn Boek Van Jou gaat. Toch is hij wel de schakel tussen Clarissa en de persoon die zij, op die koude ochtend, tegenkomt in haar straat.

Clarissa’s verhaal wordt in zeven weken duidelijk gemaakt. Tijdens die zeven weken verricht zij haar juryplicht. Tijdens die zeven weken komt Clarissa erachter dat het verhaal van het meisje erg veel op dat van haar lijkt. Dat creëert een innerlijk conflict.

Het wordt haar moeilijk gemaakt.

Clarissa moet bewijzen zoeken, zichzelf sterk houden en ondertussen haar juryplicht tot een goed einde brengen. Omdat de rechtszaak die zij bijwoont veel overeenkomsten heeft met haar eigen verhaal, twijfelt Clarissa. Ze kan geen aangifte doen, zo lang er geen harde bewijzen zijn voor haar verhaal.

Mijn Boek Van Jou is rustig geschreven en bevat geen onnodige informatie. Dit is geen boek waarbij je een paragraaf kan overslaan en weer kan inhaken. Sterker nog: Je wilt het niet eens overslaan. Het boek wisselt tussen de dagboekfragmenten van Clarissa en ”de verteller”. Hoewel dit geen vreemde keuze is, weet ik niet of ik het heel erg prettig vond om elke keer te moeten wisselen tussen deze twee manieren van vertellen.

Ik had verwacht dat het boek me zou raken

Er staan prachtige stukken tussen, maar ik kon niet helemaal in de huid van Clarissa kruipen. Wellicht kwam het door de twee manieren van schrijven, wellicht kwam het door de slordige schrijfstijl.

clarissa-twee

Mijn Boek Van Jou bevat veel onnodige fouten (”ze had haar donkerblonde staart in een paardenstaart”), en af en toe lijkt de schrijver de draad ook een beetje kwijt. In het dagboek wordt ineens ”hij” geschreven, terwijl het ”jij” moet zijn en in de stukken waar het ”hij” moet zijn, wordt er ineens over ”jij” gesproken.

Da’s nogal verwarrend en onnodig. Door de simpele foutjes en de overgangen tussen dagboek en verteller werd ik niet echt meegezogen in het verhaal. Het was wel interessant genoeg om te blijven lezen, maar het voldeed niet helemaal aan mijn verwachtingen.

Clarissa is een bange vrouw

Tenminste… Dat zou je denken. Toch krijg ik dat gevoel niet helemaal. Als Clarissa zo bang is voor deze man en daar extreme slaapproblemen aan overhoudt, waarom checkt ze dan ’s avonds niet of haar deur wel op slot zit? Ze laat zich niet zo snel klein krijgen en besluit ’s avonds door het park te wandelen. Waarom moest ze naar het park, terwijl het donker was? Waarom kon ze niet gewoon op straat blijven wandelen, waar ze omringd werd door mensen? In het boek wordt wel verteld dat Clarissa van parken houdt, maar is die liefde voor parken dan zo sterk dat ze haar eigen leven daarvoor op wil geven?

Ik vond het op stukken wat ongeloofwaardig. Ik kan me niet voorstellen dat een vrouw, in die situatie, graag alleen in het donker wandelt op afgelegen paden. Volgens mij ben ik overigens de enige die dit vindt hoor, want de andere recensies zijn lovend.

Ook het einde van het verhaal vond ik wat slap. Ik had het al wel voelen aankomen, maar ook hier was er weer sprake van slordigheid. Droomt ze, of is ze wakker? Waar zit de overgang? book_of_you_-_draft_uk_jacket_october_2013

Ik vraag me af of het boek niet wat mooier uitgewerkt kon worden.

Waarom is Clarissa niet argwanend tegenover de politie? Ze had immers zeven weken in de jury gezeten en gezien hoe politie omgaat met ernstige misdrijven. Laks dus. Waarom had zij er alle vertrouwen in en was ze ineens niet meer bang? Het klopt niet. Het is niet realistisch, na alles wat ze heeft meegemaakt.

Ik vind het einde (ineens achttien weken later) een beetje jammer. Het is alsof de schrijver dan plotseling bedenkt dat alle overige lijntjes van het verhaal nog even opgelost moeten worden. Afgeraffeld, misschien. Of… Inspiratieloos?

Hoe dan ook:

Nu lijk ik heel kritisch, maar in wezen valt dat wel mee. Ik zou het boek meegeven aan mensen die op vakantie gaan en ik kan het boek ook wel aanraden. Mijn Boek Van Jou is in principe prima geschreven, maar het pakt me niet. Het raakt me niet zoals ik had gehoopt, maar waarschijnlijk lees ik veel te kritisch. Mijn moeder, mijn oma en mijn vrienden zouden dit boek denk ik geweldig vinden. Misschien zelfs bloedstollend. Ik vind het verhaal daarvoor nog niet ”af” genoeg.

Geef een reactie