daydreams-in-a-blackout-2Iedereen die mij kent, weet dat ik wild fan ben van Di-rect. Inmiddels heb ik een leeftijd bereikt waarop het woordje ”fan” niet meer gebruikt mag worden. Nu is het niet meer zo dat ik ’s ochtends in de rij sta voor kaartjes bij het lokale poppodium. Het is ook niet meer zo dat ik vervolgens – op de dag van het optreden zelf – om acht uur ‘sochtends in de sneeuw sta te wachten zodat ik vooraan kan staan. En het is ook niet meer zo dat ik mijn vakanties spendeer aan Di-rect achterna reizen, zodat ik ze overal kan zien optreden.

Ja, mijn leven, als veertienjarige, bepuiste puber, was écht zo triest. Toen ik in Leeuwarden muziek ging studeren, was Di-rect al een beetje méh geworden, zo vanaf dat All Systems Go album eigenlijk al… Maar toch was ik alsnog wel een stiekeme fan. Ik heb die Tommie show ook wel gezien, maar toen die Tim z’n mond opentrok dacht ik: Doe maar weer dicht, er staat een geweldige zanger achter jou, laat hem het maar doen.

En verrek! Hij doet het nu

Alleen die zanger is de afgelopen jaren al een enorme verbetering geweest (grootste held ooit!) en dan heb ik het nog niet eens over de fijne muziek die Di-rect nu maakt. Ik vind het een evolutie. Of is dat woord te groot?

Toen ik afgelopen december bij een Di-rect concert was in het pittoreske Sneek, werd ik echt omver geblazen door Invincible. Ik vond dat zo fucking machtig gedaan, met de stemmen die er dan in het tweede refrein bijkomen en dat gescheur in combinatie met de genuanceerdheid. Man! Ik ging helemaal wild. Aah fuck it: ik plaats hem er gewoon even bij, kunnen jullie ook luisteren en de mooie video bekijken.

Daydreams In A Blackout

Mooie titel voor het album; heel erg ”Di-rect”. Het album opent met Invicible, iets wat je ook wel ziet aankomen en eigenlijk is dat ook niet zo verrassend. Het zet meteen de toon voor de rest van het album… denk je. Eigenlijk is Invicible een nummer dat naadloos tussen de vorige twee albums past. Je verwacht dan ook na de opening een album in dezelfde stijl als de vorige twee albums, met dezelfde trucjes en dezelfde sound.

Dat is dus niet het geval, en thank God! Hoewel ik Di-rect fantastisch vind, zou ik een album dat op de vorige twee lijkt, minder kunnen waarderen. Op nummer twee vinden we ”Yeah Yeah Yeah”, waarop je een mening vormt en ineens overvallen wordt door een compleet nieuwe sound in het refrein en die verrassende sound zet door in de rest van het album. Elektronica, maffe effecten en toffe arrangementen.

Het album is wat experimenteler

De vorige twee albums klopten: de sound was mooi, het was mooi gearrangeerd… alles was mooi. Tekstueel gezien vond ik beide albums ook erg sterk, maar toch miste ik een bepaalde ”echtheid” en die tekstuele echtheid vind ik nu op Daydreams In A Blackout. In het nieuwste album van Di-rect is meer ruimte voor gevoelens van de zanger en die gevoelens gaan echt door merg en been. Ik zeg het nog een keer: Wat een held!

Nu kijk ik nooit tv, maar ik was op bezoek bij mijn ouders, toen ik door dit stukje werd afgeleid. Holy Shit jongens! Magisch!

Deze beste man, zanger Marcel, verdient twintig sterren op de Walk of Fame en zelfs dat is nog niet genoeg. Ik word keer op keer verrast door  hem, maar ook de toetsenist is een enorme aanwinst voor de band. Ik denk als Vincent er niet bij was gekomen, ik nog steeds naar Rollercoaster achtige liedjes had moeten luisteren. In dat geval had ik Di-rect links laten liggen.

Daydreams In A Blackout is overigens ook door Di-rect zelf geproduceerd. Mag ik dan één minpuntje noemen? Kleintje maar hoor: omdat het album door de band zelf is geproduceerd, worden er bepaalde keuzes gemaakt en bij enkele liedjes vind ik dat het allemaal een tikkeltje te lang is. Let wel: Dit komt van een schrijver die zich voornamelijk bezighoudt met popmuziek en dus ontzettend commercieel is ingesteld.

Conclusie

Luisteren dus. En daarna nog een keer. Luister Daydreams In A Blackout ook even door een goede koptelefoon, zo ontdek je de verschillende lagen in de arrangementen en de leuke toevoegingen die ergens achterin de mix liggen.

Good job! Ik word er in elk geval ontzettend gelukkig van dat er zulke bandjes in Nederland bestaan. Naast ”All in vain” en ”Invincible” (en eigenlijk de rest van het album), ben ik zelf ook gecharmeerd van de afsluiter van het album. Daarmee ga ik dit artikel ook afsluiten.

Here’s to the love!