Een tijdje terug leerde ik meneer A kennen tijdens een informele gelegenheid. We stonden allebei met een drankje in onze hand terwijl we de laatste trekjes van onze sigaret namen. Meneer A opende het gesprek. Hij maakte grappige grapjes en was goed gezelschap. Daarnaast was meneer A ook niet verkeerd om naar te kijken.

Redenen genoeg om telefoonnummers uit te wisselen met meneer A, zodat we elkaar wat vaker toevallig konden treffen. Ontzettend leuk! Ik was niet verliefd op hem en ik was ook niet in de veronderstelling dat ik dat zou worden, maar ik vond wel dat meneer A een kans verdiende.

De dagen daarop bleef mijn telefoon maar gaan. Meneer A had mijn grapjes ook grappig gevonden en vond me ”een bijzondere verschijning.” Ja, lekker cliché, want dat horen volgens mij alle vrouwen die een man ontmoeten. Hoe dan ook: meneer A. vond me mysterieus en wilde graag alles van me weten. En met alles bedoel ik ook… nouja… alles dus.

”Laten we elkaar beter leren kennen”

Kreeg ik de dag daarop naar mijn hoofd geslingerd. Elkaar beter leren kennen… Meneer A had er zin in! Ik had er niet zo veel zin in, want ik snap helemaal niet hoe ”elkaar leren kennen” nou eigenlijk werkt. Dus ik reageerde: ”meneer A. Ik weet niet hoe dit werkt.”
Meneer A had de oplossing: Ik stel vragen en jij geeft antwoord.

Ja, meneer A. Dat lijkt mij ook de bedoeling als jij een vraag stelt. De middag en avond daarop stelde meneer A de gekste vragen en ik verzon de gekste antwoorden. Toch was meneer A nog niet overtuigd. Meneer A vond namelijk de antwoorden wel leuk, maar wilde weten ”wie ik dan écht was”. Ik had het alsnog ontzettend naar mijn zin, omdat Meneer A ongelooflijk makkelijk om de tuin te leiden was. Ik vond het oprecht gezellig om gekke berichtjes te sturen naar meneer A, maar ik had er geen behoefte aan om mijn levensverhaal te vertellen aan meneer A. Ik had er sowieso geen behoefte aan om een zogenaamd goed gesprek te voeren via Whatsapp.

Toen wilde meneer A plotseling voor me koken

Kijk… en als mannen willen koken voor je, dan gaat er iets mis. Dat betekent in mijn hoofd namelijk: We gaan het gezellig hebben en jij moet mij vertellen hoe ontzettend goed ik kan koken. Ook daar had ik niet zo veel zin in. Daarnaast word ik er een beetje gek van dat ik de laatste tijd elke keer bij mensen moet eten. Dat ik zelf niet kan koken, betekent niet dat ik zielig ben of dat ik elke avond kokhalzend mijn eten naar binnen werk.

bad-first-date-2

Ik merkte dat ik steeds meer afstand nam van meneer A en zijn kookkunsten. Ik merkte dat ik steeds meer afstand nam van mijn telefoon en ik merkte dat ik eigenlijk helemaal niet meer zo’n zin had om meneer A nog een keertje te zien.

Meneer A had het binnen een mum van tijd door dat ik me langzaam maar zeker begon te vervelen. Zijn grapjes waren niet meer grappig, zijn ambitie om ALLES over mij te weten was niet meer vleiend, maar gewoon irritant en zijn hele hoofd vond ik eigenlijk ook niet meer leuk. Die ernstigheid die meneer A plotseling over zich heen had gekregen, had hem de das om gedaan. Kan gebeuren.

Maar Meneer A was het er niet mee eens

Hij vroeg zich af of hij wat verkeerds had gedaan. Toen kreeg ik zo’n vier keer de vraag waarom ik niet zo snel reageerde als eerst en waarom ik mijn telefoon nooit opnam. Toen kreeg ik nog drie keer de vraag of ik hem wel een beetje leuk vond en toen kreeg ik de opmerking dat hij graag wilde weten waar hij nou toch aan toe was met mij.

PARDON? Waar je aan toe bent? Wat dacht je van een paar ballen? Dáár ben jij aan toe! Wat de fuck man, gedraag je als een kerel! Meneer A was op zijn zachts gezegd gepikeerd dat ik niet meer zo veel met hem te maken wilde hebben. Meneer A vond dat ik hem een verklaring verschuldigd was en vond dat het ook nog even tijd werd om samen wat te gaan drinken.

Meneer A: Voelt u even aan uw voorhoofd, alstublieftfirst-date-2

Ik ga niet wat drinken met een man die na twee weken geobsedeerd is met mij terwijl ik hem één keer heb gezien. Ik ga niet wat drinken met een man aan wie ik alles moet verantwoorden wat ik doe. Ik ga niet wat drinken met een man die elke fucking vijf minuten een bevestiging nodig heeft dat hij wel oké is. Onzeker much?

Maar dat zei ik niet tegen meneer A. Tegen meneer A zei ik dat ik er niet zo van hield als mensen zo ontzettend op mijn lip zaten, maar dat begreep meneer A niet, we hadden elkaar immers maar één keer gezien, er was volgens hem genoeg afstand. Toen zei ik tegen meneer A dat ik het wat vreemd vond dat hij zo bezig was met mij, maar ook daar was meneer A het ook niet mee eens. Nee, hij was ab-so-luut niet alleen maar bezig met mij, maar hij had gevoeld dat ik de ware was.

Ja echt! Ik ben de ware voor meneer A

Dat wist meneer A al vanaf het moment dat we elkaar voor het eerst zagen. Volgens hem was er iets magisch geweest tussen ons en het zou zonde zijn als we dat niet zouden onderzoeken. Volgens mij was er niets magisch, behalve een hele grote bierbril en een beetje sfeerverlichting. Ik werd knettergek van Meneer A, want ik moest me voor alles verantwoorden, terwijl ik hem niet eens kende! Op een gegeven moment werd meneer A boos, omdat ik na een uur nog steeds niets had laten horen. kidding

Nee hoor, dat hoeft van mij allemaal niet. Ik legde meneer A uit dat ik erg gesteld was op mijn rust, mijn privacy en mijn eigen leven. Dat ik geen man nodig heb die elke minuut wil weten wat ik doe en dat ik ook geen man nodig heb die een veer in mijn reet steekt, terwijl hij mijn reet nog niet eens heeft gezien.

Super doei meneer A

Ik verzocht hem verder te gaan met zijn leven. Meneer A vond het ontzettend spijtig dat ik hem niet meer wilde spreken, maar gelukkig kwam hij daar deels overheen. Nu beperkt hij zich met excuses verzinnen waarom hij me een berichtje moet sturen en stuurt dan vervolgens dat ik niet moet denken dat hij alleen maar aan mij denkt… prima, meneer A. De kroeg waar ik hem tegenkwam sla ik voorlopig (de komende tien jaar) even over.