Afgelopen donderdag ging ik lunchen met Vriendelijke Vriend. Ik bestelde soep en hij bestelde een broodje met brie. Dat vond ik raar, want ik had hem niet als brie-eter gezien. Dat heb je wel eens; je kent iemand al heel lang en dan ineens doet die persoon iets waarvan je denkt: dat had ik niet zien aankomen. Dat had ik dus afgelopen donderdag.

De rest had ik wel zien aankomen; het gesprek ging als altijd. Hij praatte over scharrels, ik praatte over puisten, hij zei dat ik puisten heb omdat ik met mijn ”vette bek” elke avond op dezelfde kussensloop in mijn eigen bacteriën ronddraai en daarna zegt hij: ”En nu ga je dit zeker weer voor een blog gebruiken.” Waarop ik altijd zeg: ”Nee man, waarom zou ik dat doen?” Maar we weten allebei dat ik dat wel ga doen. Bij dezen wil ik tegen hem zeggen: je bent er weer ingetrapt.

Schreeuw kinderen

Een gesprek voeren tijdens lunch vind ik altijd moeilijk, want eigenlijk wil ik dan gewoon eten. Het wordt nóg moeilijker als er een schreeuwend kind achter je zit. Waarom mensen toch altijd kinderen meenemen naar eetgelegenheden blijft mij een raadsel. Waarschijnlijk weet je als ouder wel dat jouw kind een schreeuw/zeur/huil kind is en dan wil je andere mensen daar niet mee lastig vallen… denk ik dan. Maar dat heb ik dus verkeerd.

Kinderen zijn zó vervelend, om ontelbaar veel redenen. Ik zal er een aantal opnoemen:

  1. Kinderen poepen wanneer het hun uitkomt (letterlijk dus)
  2. Kinderen schreeuwen om onverklaarbare redenen
  3. Kinderen huilen als ze niet meteen mogen doen wat ze willen doen
  4. Kinderen graaien in hun neus en daarna in een bord met eten
  5. Kinderen hebben altijd vieze snottebellen
  6. Kinderen willen de baas zijn
  7. Kinderen kwijlen

Zo kan ik doorgaan, maar dat doe ik niet. De logica van kinderen vind ik dan wel weer heel erg leuk. Kinderen zijn eigenlijk vissen, na 3 seconden zijn ze alweer vergeten waar het gesprek over gaat en dan doet het er allemaal niet meer toe.

Conversations with my two-year-old

Vanochtend lag ik in bed en omdat het zaterdag is mag ik heel lui zijn. Vriend mag dan ook heel lui zijn, wat resulteert in ongezellig naast elkaar in bed liggen en allebei iets anders kijken op YouTube. Ik kwam op een reeks afleveringen van een man die de gesprekken met zijn tweejarige dochtertje naspeelt.

 

Het concept is erg simpel: hij haalt de inspiratie uit alledaagse situaties en vervolgens filmt hij deze situaties opnieuw, maar dan met een volwassen man, die zijn dochtertje nadoet. En geloof me: als een volwassen man ineens een meisje van twee na gaat doen, dan is het eigenlijk gewoon een psychopaat. De acteur is trouwens erg goed, ik heb me helemaal kapot gelachen. Een goed begin van mijn zaterdag.
De hele reeks is op Youtube te zien en bovenaan het artikel vind je alvast een filmpje.